ทุกคนต่างชะเง้อมองไป๋อิงด้วยความคาดหวัง
แม้แต่เจินเหรินมู่ก็เดินทางมาถึงที่นี่พร้อมกับผู้อาวุโสสี่
ยาที่เจินเหรินมู่หลอมให้ผู้อาวุโสสี่อยู่ในช่วงที่ตัวยาคงสภาพแล้ว เขาจึงเก็บเตาหลอมยาไว้ในถุงเก็บของและพกติดตัวมาด้วย
ผู้อาวุโสสี่มองไป๋อิง ก่อนกล่าวเยาะเย้ยอย่างอดไม่ได้ว่า “ยาที่ไป๋อิงให้ อู๋หานซงกิน ข้าก็หลอมได้ทั้งนั้น นางกำลังหลอกใครอยู่กัน?”
เจินเหรินมู่ส่ายหน้าอย่างจนใจ รู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่อุตส่าห์มาด้วยตนเอง
“ข้านึกว่านางมีฝีมืออยู่บ้างเสียอีก ดูท่าแล้วนางไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง”
ผู้อาวุโสสี่ได้ยินคำพูดของเจินเหรินมู่ ก็รู้สึกโชคดีขึ้นมาทันที โชคดีที่เจินเหรินมู่ปิดด่านออกมาก่อน มิฉะนั้นคนที่ไป๋อิงกำลังรักษาอยู่ตอนนี้ก็คงเป็นตน!
ผู้อาวุโสสี่มองภาพตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน เขารอคอยจะได้เห็นอู๋หานซงสิ้นใจต่อหน้าทุกคน
ไม่ใช่แค่ผู้อาวุโสสี่ที่คิดเช่นนั้น แทบทุกคนล้วนเห็นว่าอู๋หานซงต้องตายอย่างแน่นอน
หร่วนซินโหรวมองภาพในกระจกเฉียนคุน รอยยิ้มตรงมุมปากเต็มไปด้วยเจตนาร้าย นางถึงกับคิดไว้แล้วว่าจะซ้ำเติมอย่างไร
แม้แต่ศิษย์คนอื่น ๆ ในสำนักหลิงเซียวก็ยังกังวลแทนไป๋อิง
ในเวลานั้นเอง จู่ ๆ ไป๋อิงก็ยิงเข็มเล่มหนึ่งเข้าไปในร่างของอู๋หานซง ปักลงตรงท้ายทอยของเขา
เข็มเล่มนี้เป็นเพียงเข็มเหล็กธรรมดาที่สุด ปักลงไปแล้วก็เจ็บเพียงเล็กน้อย