คำพูดของไป๋อิงทำให้คนตระกูลไป๋ทั้งหลายมีสีหน้าไม่น่ามองอย่างยิ่ง
ไป๋เยี่ยนเฟิงอ้าปากกว้าง ราวกับอยากด่าทอออกมา ทว่าลำคอกลับคล้ายมีบางสิ่งอุดตันอยู่ ต่อให้พยายามอย่างไรก็เปล่งออกมาไม่ได้สักคำ
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนไม่ใช่คนโง่ ใครต่างก็มองออกว่าไป๋ตี๋คิดแผนชั่วอะไรอยู่ในใจ
นางเห็นชัด ๆ ว่าต้องการเอาชีวิตไป๋อิง!
ฝูงชนรอบข้างเริ่มส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เสียงที่กล่าวแทนความไม่เป็นธรรมให้ไป๋อิงดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า “ไป๋ตี๋คนนี้น่ารังเกียจจริง ๆ! หากเป็นอย่างที่ไป๋อิงพูดจริง พลังบำเพ็ญของนางไม่ได้สูงส่งอะไร ไป๋ตี๋ก็เท่ากับผลักนางไปสู่ทางตายมิใช่หรือ?”
“นั่นสิ! คนชั่วร้ายเช่นนี้ ต่อให้ถูกฆ่าก็สมควรแล้ว ช่างเป็นเศษสวะของโลกบำเพ็ญเซียนโดยแท้!”
“ข้าว่านางอิจฉาพี่สาวจนคลุ้มคลั่งไปแล้ว! หากถามข้า ก็ฆ่านางเสียตั้งแต่ตอนนี้ จะได้ไม่ไปทำร้ายใครอีก!”
คนตระกูลไป๋ได้ยินฝูงชนกล่าวโทษอย่างไม่ไว้หน้า สีหน้าก็มืดคล้ำราวก้นหม้อ ราวกับหมึกจะหยดออกมาได้
แม้เสี่ยวตี๋จะทำผิด แต่ก็ไม่ถึงกับสมควรตายอย่างที่พวกเขาพูดเสียหน่อย
คนพวกนี้ช่างเกินไปจริง ๆ!
ไป๋อิงมีสีหน้าเย็นชา ก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ข้าถามตัวเองมาตลอดว่าไม่เคยล่วงเกินน้องสาวแสนดีผู้นี้ เหตุใดนางจึงเต็มไปด้วยความเป็นปรปักษ์ต่อข้าตั้งแต่แรกพบ?