โจวอิ่งเห็นแววหวั่นไหวปรากฏบนใบหน้าของไป๋อิง จึงรีบฉวยโอกาสพูดต่อ น้ำเสียงเจือสะอื้นและวิงวอนยิ่งกว่าเดิม
“อิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่แม่อุ้มท้องสิบเดือน กว่าจะคลอดออกมาอย่างยากลำบากนะ ที่จริงแม่รักเจ้ามาโดยตลอด ความรักนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ในใจแม่ เจ้ายังคงเป็นลูกที่แม่รักและทะนุถนอมที่สุดเสมอ
เจ้าไม่รู้หรอกว่า ตอนที่เจ้าถูกคนชั่วลักพาตัวไป พ่อกับแม่ตื่นตระหนกและปวดใจเพียงใด หลายวันนั้นพวกเรากินอะไรก็ไม่รู้รส กลางคืนก็นอนไม่หลับ ตามหาทุกแห่งหนจนแทบพลิกแผ่นดิน ทั้งตรอกซอกซอยและป่าลึกบนเขา ขอเพียงมีเบาะแสของเจ้าแม้เพียงนิด พวกเราก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือ”
โจวอิ่งพูดพลางใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาบนใบหน้าไม่หยุด ร่างทั้งร่างดูซูบเซียวเหลือเกิน
ไป๋อิงมองโจวอิ่งนิ่ง ๆ แววตาฉายอารมณ์ซับซ้อนวูบหนึ่ง
จากคำพูดของโจวอิ่ง นางรักตนมากจริง ๆ บางทีนางอาจทำเช่นนั้นจริง ทว่าไป๋อิงจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเบื้องหลังคำพูดเหล่านี้ โจวอิ่งมีจุดประสงค์ใด
ก็แค่ต้องการให้ตนยั้งมือไว้ชีวิตไป๋ตี๋เท่านั้น
พวกเขาเคยตามหาตนจริง แต่เมื่อแน่ใจว่าหาไม่พบแล้ว ก็รีบรับไป๋ตี๋มาเลี้ยง ทั้งยังมอบความรักและความเอาใจใส่ทั้งหมดให้ไป๋ตี๋ ส่วนตนกลับถูกลืมเลือนไปเช่นนี้
สำหรับพวกเขา ความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดทั้งหมดพลันมลายหายไป เพียงเพราะมีไป๋ตี๋อยู่เคียงข้าง
หลังจากนั้น พวกเขาก็ไม่เคยตามหาตนอีกเลย...
เป็นดังที่คาด โจวอิ่งกล่าวต่อทันทีว่า