ไป๋อิงยังไม่รีบร้อนจากไป
โลกภายนอกประตูสำริดยังคงถูกปกคลุมด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว ทว่าภายในประตูกลับเป็นดินแดนอีกแห่งหนึ่งโดยสิ้นเชิง
พลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ เงียบสงบและร่มเย็น
ที่นี่นับเป็นสถานที่บำเพ็ญเพียรอันสมบูรณ์แบบที่สุด
ไม่มีผู้ใดมารบกวน และไม่มีใครข่มขู่นางได้
นางนั่งขัดสมาธิ ชายกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์แผ่คลุมพื้นหินเย็นเยียบ
ปลายนิ้วลูบผ่านถุงเก็บของ ม้วนหยกเก่าแก่เล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในฝ่ามือ นั่นคือ《คัมภีร์เทวะส่องสว่างไท่ซวี》ที่ไป๋หลีมอบให้นาง
หยกสัมผัสมือเย็นสบาย บนพื้นผิวมีแสงวูบไหวเลือนราง ราวกับแฝงพลังลี้ลับบางอย่างไว้
“สมกับเป็นของไม่ธรรมดา...” ไป๋อิงพึมพำเสียงเบา แววคาดหวังวาบผ่านดวงตา
นางค่อย ๆ คลี่ม้วนหยกออก ทันใดนั้นอักขระสีทองนับไม่ถ้วนพลันทะยานออกมาราวกับมีชีวิต โอบล้อมรอบกายนาง ก่อนจะแปรเป็นแสงพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้ว
กระแสข้อมูลมหาศาลระเบิดขึ้นในทะเลสำนึก นางครางอู้อี้ หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ทว่ายังกัดฟันอดทนรับแรงกระแทกนี้ไว้
《คัมภีร์เทวะส่องสว่างไท่ซวี》เป็นเคล็ดวิชาสูงสุดอย่างแท้จริง!
ไป๋อิงเริ่มโคจรพลังวิญญาณตามที่คัมภีร์ระบุทันที
เพียงลองฝึก นางก็ต้องตะลึงเมื่อพบว่าพลังวิญญาณในกายพลุ่งพล่านราวสายน้ำเชี่ยวกราก ไหลเร็วกว่าแต่ก่อนหลายเท่าตัว!
ทุกครั้งที่พลังโคจรครบหนึ่งรอบ เส้นลมปราณของนางจะแข็งแกร่งขึ้น พลังวิญญาณก็ยิ่งบริสุทธิ์เข้มข้น
“เคล็ดวิชานี้ช่างทรงอำนาจนัก!”
นางไม่กล้ารั้งรอ รีบนำหญ้าวิญญาณและโอสถวิญญาณทั้งหมดที่มีออกมา
สมุนไพรวิญญาณล้ำค่าทีละต้นถูกนางกลืนลงท้องอย่างไม่ลังเล ฤทธิ์ยาอันมหาศาลระเบิดขึ้นในกายทันที แปรเป็นกระแสพลังวิญญาณเชี่ยวกราก