โม่เชียนจิวรู้สึกได้เพียงว่า แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่เคยพบพานพลันถาโถมลงมา!
รูม่านตาของเขาหดวูบ จ้องมองไป๋อิงอย่างตื่นตะลึง ขณะกลิ่นอายแห่งความตายอันชวนให้หายใจไม่ออกปะทุขึ้นจากปลายนิ้วชี้ของนาง ทั้งที่นางเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพช่วงกลาง แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาในยามนี้กลับทำให้เลือดทั่วกายของผู้แข็งแกร่งขั้นปลายอย่างเขาแทบแข็งตัว
“แย่แล้ว!”
ในยามคับขันเป็นตาย โม่เชียนจิวคำรามก้อง พลังวิญญาณทั่วร่างพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
เขาเรียกของวิเศษป้องกันชีวิตที่เก็บงำไว้ก้นหีบออกมาโดยไม่ลังเล มันคือโล่เสวียนหมิงสีดำสนิททั้งชิ้น
ทว่า...
“ฉึก!”
ประกายแสงสีเงินเจิดจ้าถึงขีดสุดสายหนึ่งฉีกผ่าท้องฟ้า ความเร็วของมันสูงเสียจนแม้แต่มิติก็บิดเบี้ยว ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นเพียงแสงวูบตรงหน้า ประกายเงินสายนั้นก็ทะลวงม่านแสงป้องกันของโล่เสวียนหมิงไปแล้ว
“เป็นไป...ไม่ได้...”
โม่เชียนจิวยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ กลางหว่างคิ้วมีรูเลือดปรากฏชวนให้สยดสยอง
โลหิตสีแดงสดปนกับสมองสีขาวขุ่น ไหลลงมาตามสันจมูกของเขาอย่างช้า ๆ ดวงตาที่เบิกกว้างยังคงฉายแววตื่นตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อ
“พลั่ก!”
พร้อมเสียงอับทึบ ร่างผู้แข็งแกร่งขั้นแปรเทพช่วงปลายผู้เลื่องลือไปทั่วถิ่นก็ล้มโครมลงกับพื้น
จนสิ้นใจ โม่เชียนจิวยังไม่อาจเชื่อว่าตนจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของผู้บำเพ็ญหญิงขั้นแปรเทพช่วงกลาง
เดิมทีเขาคิดว่าวันนี้คงเป็นเพียงการบดขยี้มดปลวกที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำด้วยมือเดียว แต่เมื่อประกายเงินสายนั้นทะลวงหว่างคิ้ว เขาจึงเข้าใจว่าต่างหากที่ตนคือมดปลวกซึ่งถูกล่าสังหาร