โม่เสวียนซางกำลังจะพาเจ้าสาวคนใหม่กลับบ้าน ทว่ากลับได้ยินข่าวว่าเจ้าสาวตัวน้อยของตนดูแคลนตระกูลโม่
สีหน้าของเขาพลันมืดครึ้มลงทันที
หวังหรั่นยังเติมเชื้อไฟว่า “สหายที่อยู่ข้างพี่สาวข้าคนนั้นยังบอกอีกว่าเจ้าอ่อนแอเกินไป นางคนเดียวก็สังหารเจ้าได้แล้ว! ต่อให้พวกเจ้าไม่ยอมถอนหมั้น นางก็จะล้างตระกูลโม่ของพวกเจ้าให้สิ้น!”
หวังหรั่นใส่ร้ายหวังเมี่ยวเมี่ยวไปพร้อมกับลากไป๋อิงให้พลอยเดือดร้อนไปด้วย
นางเกลียดหวังเมี่ยวเมี่ยว แต่ยิ่งชังไป๋อิงมากกว่า!
ไป๋อิงดูอายุน้อยกว่าหวังเมี่ยวเมี่ยวเสียอีก กลับเก่งกาจถึงเพียงนี้ สำหรับตระกูลหวังแล้ว นางย่อมเป็นภัยร้ายอย่างหนึ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังโหดเหี้ยมสังหารท่านตาของนาง แล้วยังทำให้พวกเขาบาดเจ็บกันหมด นางก็อยากให้ไป๋อิงตายเช่นกัน!
กล่าวจบ นางก็เหลือบมองไป๋อิงด้วยสายตาเย็นเยียบ รู้สึกสะใจอย่างยิ่ง
แล้วอย่างไรเล่า ต่อให้นางเก่งกาจเพียงใด เมื่อไปล่วงเกินตระกูลโม่ ก็ต้องตายอยู่ดี!
หวังฉีไม่คิดเลยว่าหวังหรั่นจะต่ำช้าได้ถึงเพียงนี้ เขารีบตะโกนใส่นาง “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!”
แต่เขากลับไม่รู้จะอธิบายอย่างไร น้องสาวของเขาไม่อาจแต่งให้โม่เสวียนซางผู้นี้ได้จริง ๆ
หากรู้แต่แรกว่าคนตระกูลโม่จะมาถึงเร็วถึงเพียงนี้ พวกเขาคงจากไปก่อนแล้ว!
ใจของหวังฉีร้อนรนอยู่บ้าง เขายังเสียใจที่เสียเวลาอยู่ที่นี่นานเกินไป จนพลอยทำให้ไป๋อิงเดือดร้อนไปด้วย