คนตระกูลหวังทั้งกลุ่มในยามนี้ราวกับถูกพรากกระดูกสันหลังไป จึงตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงพยุงร่าง พากันทรุดลงกับพื้นทีละคน แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ
ต้องรู้ก่อนว่า ท่านตาของหวังหรั่นคือเทพเจ้าของตระกูลหวังทั้งตระกูล หรือจะกล่าวว่าเป็นเทพเจ้าของทั้งเมืองก็ไม่ผิด! ในวันปกติ เพียงขยับนิ้วเบา ๆ ก็สามารถตัดสินความเป็นความตายของปุถุชนได้แล้ว
บารมีของเขาสูงตระหง่านดุจขุนเขา กดทับอยู่ในใจสมาชิกตระกูลทุกคน ทำให้ผู้คนทั้งหลายเคารพเลื่อมใส ทั้งยังคิดอยู่เสมอว่าเขาไร้เทียมทาน เก่งกาจถึงขั้นที่คนธรรมดายากจะเอื้อมถึง
แต่คนเช่นนี้กลับถูกเด็กสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดปีตรงหน้าสังหารได้ในกระบวนท่าเดียวอย่างง่ายดายงั้นหรือ?
นี่มันน่าตื่นตะลึงเพียงใดกัน?
เป็นไปได้อย่างไร!
คนตระกูลหวังเหล่านี้ต่างหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด สติเลือนหายไปสิ้น ดวงตาว่างเปล่าเหม่อลอย ราวกับวิญญาณถูกแรงกระแทกมหาศาลนี้กระชากออกจากร่าง เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณนอนทรุดอยู่บนพื้นเย็นเยียบ
บ่าวรับใช้กลุ่มนั้นเป็นพวกแรกที่ได้สติ ต่างก้มหน้าผากลงโขกพื้นอย่างแรง
“เซียนธิดาโปรดไว้ชีวิต!”
“เซียนธิดาโปรดไว้ชีวิตด้วย! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรา พวกเราทำตามคำสั่งของนายท่านทั้งนั้น พวกเราเองก็ไม่อยากบีบบังคับคุณหนูเมี่ยวเมี่ยว!”
บิดาของหวังเมี่ยวเมี่ยวไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
เด็กสาวตรงหน้าแข็งแกร่งเกินกว่าความเข้าใจของเขาไปมาก แม้แต่พ่อตาผู้ทรงพลังถึงเพียงนั้น นางยังจัดการได้ด้วยกระบวนท่าเดียว หากคิดจะสังหารพวกเขา ก็เป็นเพียงเรื่องง่ายดายแค่ขยับนิ้วเท่านั้น!