ราตรีมืดมิดดุจหมึกดำ หนาทึบเสียจนราวกับหยดโลหิตจะรินไหลลงมาได้
ยอดฝีมือแห่งสำนักหมื่นพิษอาศัยความมืดอำพราง ลอบเข้าเขตต้องห้ามหลังเขาอย่างเงียบเชียบดุจภูตผี สายลมเย็นเยียบพัดผ่านยอดไม้ ส่งเสียงครวญครางราวกับกำลังบรรเลงเพลงอาลัยให้แก่การเข่นฆ่าที่ใกล้มาเยือน
ผู้ที่เดินนำหน้าคือผู้อาวุโสสามแห่งสำนักหมื่นพิษ นามว่าแมงป่องชาด ใบหน้าเต็มไปด้วยลายพิษบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ สะท้อนแสงสีม่วงประหลาดใต้แสงจันทร์ ในมือมีขลุ่ยกระดูกสีเขียวมืดที่วูบวาบด้วยประกายเย็นเยียบเป็นครั้งคราว
เบื้องหลังเขามีศิษย์ชุดดำสิบสองคน แต่ละคนแขวนถุงพิษพองโตไว้ที่เอวสามใบ กลิ่นคาวเหม็นชวนคลื่นไส้แผ่ซ่านออกมาทุกย่างก้าว
「ไป๋อิง!」เสียงของแมงป่องชาดราวกับดังมาจากห้วงลึกแห่งนรก ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นฝังลึก 「เจ้าสังหารทั้งศิษย์พี่และบรรพชนของข้า วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าลิ้มรสความทรมานจากพิษหมื่นชนิดกัดกินหัวใจ! ข้าจะทำให้เจ้ากรีดร้องสามวันสามคืน อยากมีชีวิตก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่สำเร็จ!」
บนแท่นหยกเขียว ไป๋อิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
แสงจันทร์สาดส่องใบหน้าเย็นชาของนาง ดวงตาคู่นั้นกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าบ่อน้ำลึกในเหมันต์
นางคาดการณ์ไว้แล้วว่าสำนักหมื่นพิษจะมา เพียงแต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วถึงเพียงนี้
「หลิวอิงเจี๋ย」น้ำเสียงของไป๋อิงสงบนิ่งจนน่าหวาดหวั่น 「เลิกซ่อนตัวอยู่ในเงามืดได้แล้ว」
เสียงเบา ๆ ดังมาจากเงามืด หลิวอิงเจี๋ยเดินออกมา ใบหน้ามืดครึ้ม พัดพับในมือพลันกางออกดังพรึ่บ บนหน้าพัดวาดภาพตะขาบตัวหนึ่งที่ดูดุร้ายอย่างยิ่ง