กระบี่ยาวในมือไป๋อิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง คมกระบี่สะท้อนแสงเย็นเยียบใต้แสงจันทร์
เส้นเลือดบนหน้าผากเขาปูดโปน ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ทั้งร่างราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม «เดรัจฉาน! นั่นคือพี่ชายที่ทะนุถนอมเจ้าดุจแก้วตาดวงใจมาตั้งแต่เล็กนะ!»
ไป๋ตี๋—หรือควรกล่าวว่าไป๋ตี๋ผู้ครอบครองร่างของไป๋เยี่ยนเฟิงในยามนี้—กลับเผยรอยยิ้มประหลาด
นางค่อย ๆ ขยับนิ้วมือของร่างใหม่อย่างไม่รีบร้อน ท่วงท่ายังแฝงความไม่คุ้นชินอยู่หลายส่วน «ท่านพ่อ ท่าจับกระบี่ของท่านไม่ถูกต้อง»
เสียงนั้นเป็นของไป๋เยี่ยนเฟิงอย่างชัดเจน ทว่าน้ำเสียงกลับเจือความออดอ้อนอันเป็นเอกลักษณ์ของไป๋ตี๋ «พี่ชายเคยสอนข้า ต้องจับกระบี่เช่นนี้จึงจะถูก»
กล่าวจบ นางพลันยกมือขึ้น ปราณกระบี่อันคมกล้าสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้ว พุ่งเข้าใส่กระบี่ยาวในมือไป๋อิงอย่างแม่นยำจนมันหลุดกระเด็น
ไป๋ตี๋เอียงศีรษะ ท่าทางแบบเด็กสาวบนใบหน้าของไป๋เยี่ยนเฟิงชวนให้ขนลุกซู่
นางก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวทำให้ใบไม้แห้งบนพื้นแหลกสลายเป็นผุยผงโดยไร้เสียง
โจวอิ่งกรีดร้องอย่างโหยหวนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ไป๋ตี๋ราวกับคนเสียสติ «คืนลูกชายข้ามา! เจ้ามารร้าย!»
ไป๋ตี๋เบี่ยงกายเพียงเล็กน้อย โจวอิ่งก็ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
นางก้มมองมารดาของไป๋เยี่ยนเฟิงจากเบื้องบน ดวงตาไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย «ท่านแม่ ท่านไม่ได้พูดอยู่เสมอหรือว่าเพื่อข้าแล้ว ท่านยอมทำทุกอย่าง?» น้ำเสียงพลันเย็นเยียบลง «เช่นนั้นใช้ชีวิตของพี่ชายแลกกับชีวิตข้า ก็ตรงกับความปรารถนาของท่านมิใช่หรือ?»
ไป๋อิงเซถอยหลัง ภาพตรงหน้าทำให้เขาแทบคลื่นไส้
บุตรชายที่เขาภาคภูมิใจที่สุด บัดนี้กำลังใช้ใบหน้าอันคุ้นเคยกล่าวถ้อยคำชั่วร้ายที่สุด