“อ๊าก——!!”
เสียงกรีดร้องของไป๋เยี่ยนเฟิงฉีกกระชากท้องฟ้ายามราตรี ร่างของเขาราวกับถูกฝ่ามือไร้รูปบีบรัดอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อทุกส่วนกระตุกเกร็ง เส้นเลือดปูดโปนใต้ผิวหนัง ราวกับมีไส้เดือนบิดงอนับไม่ถ้วนกำลังเลื้อยอยู่ ลูกตาถลนออกจากเบ้า เส้นเลือดฝอยแดงก่ำเต็มไปหมด ทว่าม่านตากลับหดเล็กลงอย่างประหลาดจนเท่าปลายเข็ม
“ทำ...ทำไม...” ฟันของเขากระทบกันดังกรอด เค้นถ้อยคำขาดห้วงออกมาจากซอกฟัน
ภายในห้วงความคิด วิญญาณของไป๋ตี๋แปรเปลี่ยนเป็นเข็มพิษนับพันนับหมื่น แทงทะลุญาณของเขาอย่างไร้ความปรานี
ความเจ็บปวดนั้นเหนือกว่าการทรมานทางกายหลายเท่า ราวกับมีคนใช้ตะขอเหล็กเผาจนแดงก่ำกวนสมองของเขา
เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้!
ตอนเด็กไป๋ตี๋หกล้ม เขาเป็นคนแรกที่รีบเข้าไปอุ้มนาง ยามไป๋ตี๋ฝึกตนติดขัด เขาก็แอบแบ่งโอสถของตนให้นาง ตอนที่ไป๋อิงปรากฏตัว แม้แต่บิดามารดายังใส่ใจไป๋อิงอยู่บ้าง มีเพียงเขาที่อยู่ข้างไป๋ตี๋เสมอ...
“เสี่ยวตี๋...มองพี่สิ...” ญาณของไป๋เยี่ยนเฟิงรวมตัวเป็นรูปร่างขึ้นในทะเลสำนึก เขายื่นมือออกไปอย่างสั่นเทา “พี่คือพี่ชายของเจ้านะ...”
สิ่งที่ตอบกลับมา คือปราณกระบี่เย็นเยียบเสียดแทงถึงกระดูก
วิญญาณของไป๋ตี๋ปรากฏเป็นร่างมนุษย์ ในมือกำกระบี่ยาวที่เนรมิตขึ้นมา บนตัวกระบี่พันด้วยลวดลายสีเลือดอันพิสดาร
“ข้ารู้แน่อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นพี่ชาย” นางเอียงศีรษะ เผยรอยยิ้มไร้เดียงสา ทว่าการเคลื่อนไหวของมือกลับโหดเหี้ยมถึงที่สุด “เพราะฉะนั้น ร่างกายของเจ้าจึงเหมาะให้ข้าใช้ที่สุด”