หลังจากหร่วนซินโหรวผลักฉินจื่อจินไปทางเสือดาวลายดำ นางก็รีบบินออกจากป่าไปอย่างรวดเร็ว นางบินอยู่นาน ในที่สุดก็พบทะเลสาบแห่งหนึ่ง แล้วแช่อยู่ในนั้นนานถึงหนึ่งวันเต็ม
เมื่อนางขึ้นจากทะเลสาบ ที่แห่งนี้ก็มีผู้บำเพ็ญมารวมตัวกันมากมายแล้ว
ศึกใหญ่ก่อนหน้านี้ดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนไม่น้อย
เมื่อพวกเขารีบมาถึง ก็พบศพผู้บำเพ็ญกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น ภาพอันน่าสลดใจชวนให้ใจหาย
หลายคนกอดร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นไว้แน่น ร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดแสน
ศพเหล่านี้ล้วนเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องของพวกเขา ไม่มีใครคาดคิดว่าคนเหล่านี้เพิ่งเข้าร่วมการทดสอบหุบเขาเงามรณะ ก็ต้องมาสิ้นชีพเสียแล้ว!
“ศิษย์น้องเล็ก...ข้าเคยบอกแล้วว่าอย่ามา เจ้ายังมีประสบการณ์น้อย ไม่ควรมายังสถานที่อันตรายเช่นนี้เลย...ฮือ ๆ หากรู้แต่แรก ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะขวางเจ้าไว้ให้ได้”
“ศิษย์พี่ ลืมตาขึ้นมามองข้าสิ ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ข้าตกใจเลย...”
“ศิษย์พี่หญิงใหญ่ ฮือ ๆ ทำอย่างไรดี ข้าจะทำให้ท่านฟื้นคืนชีพได้อย่างไร!”
ทั่วบริเวณมีแต่เสียงร้องไห้ ความโศกเศร้าที่ไม่อาจบรรยายได้แผ่ปกคลุมไปทุกซอกทุกมุม
สิ่งที่น่าขันที่สุดคือ คนที่ยังมีศพครบถ้วนถือว่าโชคดีแล้ว บนพื้นถึงกับมีแขนขาขาดกระจัดกระจาย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นของผู้ใด
ซูอวี่เองก็กำลังตามหาอยู่ที่นี่ด้วยดวงตาแดงก่ำ ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงสนามทดสอบ ฉินจื่อจินเคยส่งยันต์สื่อสารมาบอกเขาว่าตนอยู่ที่ไหน ซึ่งก็คือสถานที่แห่งนี้