หร่วนซินโหรวมองความผิดของไป๋อิงพลางกล่าวกับทุกคนไม่หยุด
แต่ในเวลานั้นเอง นางกลับเห็นไป๋อิงเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา
ดวงตาของหร่วนซินโหรวเบิกกว้าง แววตาฉายความตื่นตระหนกวูบหนึ่ง “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
“เหตุใดข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้?”
ทันทีที่ไป๋อิงเอ่ยจบ คนรอบกายหร่วนซินโหรวก็พากันตะโกนใส่นาง “เจ้ายังมีหน้ามาปรากฏตัวอีกหรือ! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า เจ้าทำให้คนมากมายต้องตาย!”
“ไป๋อิง เจ้าสัตว์เดรัจฉาน! ข้าจะให้เจ้าชดใช้ชีวิตศิษย์น้องของข้า!”
“ไอ้คนไร้ยางอาย เจ้ากล้าเดินออกมาอย่างผ่าเผยได้อย่างไร? เหตุใดบนใบหน้าของเจ้าจึงไม่มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อย! รู้หรือไม่ว่ามีคนตายเพราะเจ้าไปเท่าไร? เจ้าจงใจฆ่าพวกเขาใช่หรือไม่!”
คนเหล่านั้นต่างเดือดดาลยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ แทบอยากสังหารไป๋อิงให้ตายคามือ
ถึงกับมีคนเรียกของวิเศษของตนออกมา “ข้าจะฆ่าเจ้าแก้แค้นให้ศิษย์น้องของข้า!”
แม้แต่ซูอวี่ก็มองนางด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนตะโกนใส่ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าศิษย์น้องหกตายเพราะเจ้า ไป๋อิง!”
ดวงตาของซูอวี่แดงฉาน ก่อนหน้านี้เขายังเสียใจที่ไป๋อิงจากไป ทั้งพยายามหาหนทางให้นางกลับมา แต่ไม่คิดเลยว่านางจะหันไปทำให้ศิษย์น้องหกต้องตาย!
“เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร...” น้ำตาหยดโตไหลรินจากดวงตาซูอวี่ เขาหยิบของวิเศษออกมาจากแหวนเก็บของเช่นกัน
“คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้! วันนี้ข้าจำต้องลงโทษเจ้า!”
ไป๋อิงมองคนกลุ่มนี้ตรงหน้า กลับไม่รู้สึกโกรธแม้แต่น้อย มีเพียงความขบขัน
เพียงอาศัยคำพูดฝ่ายเดียวของหร่วนซินโหรว พวกเขาก็ตัดสินโทษนางได้ทันที ทั้งยังตั้งท่าราวกับพร้อมจะลงมือกันทุกคน