เสียงร่างกระแทกพื้นดัง “ปัง” “ปัง” “ปัง” ต่อเนื่องกัน
ใบหน้าของคนเหล่านี้เดิมทีก็ยังดูเป็นปกติ ทว่าบัดนี้กลับบวมปูดจนผิดรูป รอยฟกช้ำสีเขียวสลับม่วงพาดทับกันไปมา ดวงตาถูกบีบจนเหลือเพียงเส้นเล็ก ๆ จมูกเบี้ยวไปด้านหนึ่ง ริมฝีปากบวมเป่งราวกับไส้กรอกอวบอ้วนสองแท่ง ดูราวกับกลายเป็นหัวหมูไปแล้ว
พวกเขานอนขดตัวอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด ความอวดดีที่เคยมีในตอนแรกมลายหายไปจนสิ้น
ถึงตอนนี้ทั้งสามคนจึงเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา
เมื่อมองหวังเมี่ยวเมี่ยวกับหวังฉีที่ยืนอยู่ข้างไป๋อิง พวกเขาก็พลันตระหนักว่า ที่หวังเมี่ยวเมี่ยวกับหวังฉีออกจากบ้านไปนั้น ไม่ใช่เพื่อทำเรื่องอื่น แต่ไปบำเพ็ญเซียนต่างหาก บัดนี้ทั้งสองไม่ใช่คนธรรมดาอย่างพวกเขาที่จะรับมือได้อีกต่อไป และไม่จำเป็นต้องอยู่ใต้กฎเกณฑ์ระหว่างปุถุชนด้วยกันอีกแล้ว
หญิงสาวที่หวังฉีพากลับมา เพียงโบกนิ้วเบา ๆ ก็สามารถซัดพวกเขาทุกคนลงไปกองกับพื้นอย่างน่าเวทนา
แม้แต่บ่าวไพร่ในบ้านก็ไม่มีใครกล้าก้าวออกมาปกป้องนายอีก
พวกเขาต่างคุกเข่าลงกับพื้นกันหมด
「เซียนโปรดไว้ชีวิตด้วย」
「ไว้ชีวิตด้วยเถิด!」
หวังหรั่นกัดฟันแน่น จ้องไป๋อิงกับหวังเมี่ยวเมี่ยวเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
ตั้งแต่เล็กจนโต นางไม่เคยเข้าใจเลยว่าเหตุใดทั้งที่เป็นลูกหลานตระกูลหวังเหมือนกัน แต่มีเพียงหวังฉีกับหวังเมี่ยวเมี่ยวที่บำเพ็ญเซียนได้ ส่วนนางกลับทำไม่ได้ ก่อนหน้านี้เซียนที่มารับศิษย์บอกว่านางไม่มีรากวิญญาณ