หวังเมี่ยวเมี่ยวมองภาพตรงหน้า น้ำตาพรั่งพรูออกจากดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่
นางควรทำอย่างไรดี?
นางพยายามสุดกำลังเพื่อส่งพลังวิญญาณของตนเข้าไปในค่ายกลใหญ่อีกครั้ง ทว่าค่ายกลถูกทำลายไปแล้ว ต่อให้ทำเช่นไรก็ไร้ประโยชน์
เมื่อเห็นเยี่ยเยี่ยนจินเผยรอยยิ้มชั่วร้าย ก่อนค่อย ๆ เดินเข้ามาหานางทีละก้าว หวังเมี่ยวเมี่ยวก็หวาดกลัวจนคว้าของวิเศษที่กำไว้ในมือตั้งแต่แรกขึ้นมาเล็งใส่เขา
แม้จะมาถึงขั้นนี้ นางก็ไม่เคยคิดทิ้งไป๋อิงไว้แล้วหนีไปตามลำพัง
ไป๋อิง รีบฟื้นขึ้นมาสิ...
นางอธิษฐานอยู่ในใจเงียบ ๆ
เยี่ยเยี่ยนจินมองหวังเมี่ยวเมี่ยวที่ตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาถึงขีดสุด พลันเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“พวกเจ้าไม่เก่งนักหรือ? ไม่ใช่ว่าหนีได้หรือไร? หนีสิ! หนีให้ข้าดูอีก!”
กล่าวจบ เขาก็ยื่นมือออกไป หมายจะคว้าตัวไป๋อิงมาแล้วสังหารเสีย!
หวังเมี่ยวเมี่ยวร้อนใจดั่งไฟสุมอก รีบก้าวไปขวางหน้าไป๋อิงโดยไม่ลังเล
นางกัดริมฝีปากแน่น รวบรวมพลังวิญญาณที่เหลืออยู่น้อยนิดในร่าง ประสานมุทราอย่างรวดเร็ว แล้วเรียกของวิเศษของตนออกมาโจมตีสุดกำลัง
เยี่ยเยี่ยนจินอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เขาไม่เคยเห็นภาพที่ชวนขบขันเช่นนี้มาก่อน น่าหัวเราะสิ้นดี
“เจ้าคิดจริงหรือว่าการโจมตีชวนหัวเช่นนี้จะขับไล่ข้าได้?”
การโจมตีของหวังเมี่ยวเมี่ยวที่ดูรวดเร็วราวสายฟ้า ในสายตาของเยี่ยเยี่ยนจินกลับน่าขันไม่ต่างจากมดคิดโจมตีช้าง