หวังเมี่ยวเมี่ยวหวาดกลัวจนตัวสั่น นางหันกลับไปมองไป๋อิงแวบหนึ่ง เห็นว่าไป๋อิงยังคงอยู่ในระหว่างคลี่คลายคำสาปมารจิต ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานเพียงใดจึงจะคลี่คลายได้!
แต่เยี่ยเยี่ยนจินกลับพบพวกนางแล้ว!
หวังเมี่ยวเมี่ยวรีบหยิบของวิเศษออกมา ด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง แม้แต่มือทั้งสองข้างก็ยังสั่นเทา
เยี่ยเยี่ยนจินเห็นท่าทางของหวังเมี่ยวเมี่ยวแล้วอดหัวเราะลั่นไม่ได้
“เหตุใดจึงเป็นเจ้า? ไป๋อิงอยู่ที่ใด?”
กล่าวจบ เขาก็หันไปมองไป๋อิงอีกครั้ง นางหลับตานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น
“นางกำลังรักษาบาดแผลหรือ? ข้านึกว่านางจะเก่งกาจสักเพียงใด ที่แท้ก็มีแค่นี้!”
ขณะกล่าว เยี่ยเยี่ยนจินก็เร่งเร้าพลังวิญญาณทั้งหมดในร่าง พลังเหล่านั้นหลั่งไหลมารวมกันที่ฝ่ามืออย่างบ้าคลั่งดุจสายน้ำนับร้อยคืนสู่มหาสมุทร แสงสว่างวูบวาบตรงกลางฝ่ามือ ราวกับมีดวงตะวันดวงน้อยเจิดจ้ารวมตัวอยู่ พลังวิญญาณร้อนระอุแผ่กระเพื่อมจนมิติรอบด้านเกิดระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นชั้น จากนั้นเขาตวาดลั่น เสียงกังวานกึกก้องจนใบไม้รอบข้างสั่นไหว ก่อนซัดฝ่ามือที่รวบรวมพลังวิญญาณทั่วร่างเข้าใส่ทิศทางที่ไป๋อิงอยู่สุดแรง
แรงฝ่ามือแหวกอากาศคำรามผ่านไป ทรายและกรวดบนพื้นถูกพัดฟุ้งกระจายเต็มฟ้า ราวกับมังกรคลั่งแห่งพลังวิญญาณกำลังคำราม พุ่งเข้าหาเป้าหมายด้วยอานุภาพทำลายทุกสิ่ง
“ไปตายเสีย!”
ทันทีที่ฝ่ามือซึ่งมั่นใจว่าจะเผด็จศึกของเขาปะทะทางเข้าถ้ำ กลับคล้ายชนเข้ากับกำแพงสูงที่ไร้รูปร่างและแข็งแกร่งอย่างยิ่ง