นับแต่ฉินจื่อจินเข้าสำนักมา เขาไม่เคยถูกไป๋อิงปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน
ไป๋อิงดูแลเขามาโดยตลอด ไม่เคยปล่อยให้เขาทำงานหนักหรือลำบากแม้แต่น้อย ต่อให้เขาทำผิด นางก็ยังรับโทษแทนเขา
นางไม่เคยทนเห็นเขาบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว!
นอกจากครั้งก่อนที่เขาแทงกระบี่ใส่ไป๋อิงจนทำให้นางโกรธ นางก็ไม่เคยโมโหเขาเลยสักครั้ง...
ฉินจื่อจินคิดมาตลอดว่าไป๋อิงยังคงเป็นเหมือนเมื่อก่อน ไม่อยากเห็นเขาบาดเจ็บ
แต่เขาไม่คิดเลยว่านางจะเตะเขา ทั้งยังออกแรงเตะเข้าที่อกอย่างหนักหน่วง
นางรู้หรือไม่ว่าลูกเตะนั้นเจ็บเพียงใด?
ดวงตาฉินจื่อจินแดงก่ำ หัวใจเจ็บปวดรวดร้าว
จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากเชื่อว่าไป๋อิงจะปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้!
มือยกขึ้นกุมอกแน่น
นางทำเช่นนี้ได้อย่างไร?
“ไสหัวไปเสีย! อย่ากลับมาอีกตลอดกาล ข้าจะไม่ไปตามหาเจ้าที่สำนักหลิงเซียวอีก และจะไม่ขอร้องอาจารย์ให้ถอนคำสั่งด้วย ต่อไปข้าไม่เป็นศิษย์น้องของเจ้าอีกแล้ว!”
ฉินจื่อจินตะโกนใส่แผ่นหลังของไป๋อิง
แต่ไป๋อิงไม่แม้แต่จะชะงัก ราวกับไม่ใส่ใจเลยสักนิด นางยังเรียกกระบี่ออกมาเหินทะยานไปด้วยกระบี่
เพียงพริบตา นางก็จากไปแล้ว
ฉินจื่อจินยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ทำได้เพียงรู้สึกอัดอั้นจนไม่รู้จะพูดอะไร
จนถึงวินาทีนี้ เขาจึงได้ตระหนักชัดว่าไป๋อิงคงไม่คิดกลับสำนัก นางต้องการจากพวกเขาไปจริง ๆ