เพียงคำพูดเดียวของหร่วนซินโหรว ก็ทำให้ไป๋อิงกลายเป็นคนถ่อยที่หลอกให้นางทิ้งสมุนไพร แล้วฉวยโอกาสลอบกลับมาเก็บไปอย่างต่ำช้า
สายตาของเหล่าผู้บำเพ็ญที่อยู่ในเหตุการณ์พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างมีนัย
ถึงกับมีคนก้าวออกมาช่วยพูดแทนหร่วนซินโหรว “สหายเต๋าท่านนี้ หญ้าวิญญาณดูไม่มีปัญหา เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
ฉินจื่อจินรีบเดินเข้ามา ก่อนกล่าวกับไป๋อิงว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบศิษย์น้องเล็ก แต่ก็ทำเช่นนี้ไม่ได้กระมัง นางอุตส่าห์เก็บสมุนไพรมาอย่างยากลำบาก แค่คำพูดประโยคเดียวของเจ้าก็ทำให้นางต้องทิ้งมันแล้ว”
ตอนที่ถูกส่งตัวมา ฉินจื่อจินบังเอิญมาถึงพร้อมกับไป๋อิง เดิมทีเขายังรู้สึกกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าควรพูดกับไป๋อิงดีหรือไม่ ใครจะคิดว่านางยังคงนิสัยเดิมไม่เปลี่ยน เห็นศิษย์น้องเล็กเมื่อไรก็รังแกนางเมื่อนั้น
สันดานเสียยากแก้จริง ๆ
เขาพลันโมโหจนแทบอยากยืนขวางหน้าศิษย์น้องเล็ก แล้วด่าไป๋อิงให้สาสม
ไป๋อิงมองเขาราวกับมองคนโง่
“สมุนไพรชนิดนี้มีอีกชื่อว่าหญ้าล่ออสูร ใช้ดึงดูดอสูรปีศาจระดับสูงโดยเฉพาะ นางเด็ดหญ้าวิญญาณชนิดนี้ไป อีกไม่นานอสูรปีศาจจะหลั่งไหลกันมาโจมตีไม่ขาดสาย ถึงตอนนั้นก็เป็นหายนะที่นางก่อขึ้นเอง”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น หลายคนก็เบิกตากว้าง
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ รีบทิ้งสมุนไพรในมือเสีย อย่าเป็นตัวก่อเรื่องให้ผู้อื่น!”
“ใช่ รีบทิ้งไปเสีย เจ้าเก็บสมุนไพรพวกนั้นไว้ คิดจะฆ่าพวกเราหรือ?”