ทุกคนต่างหนีเตลิดอย่างบ้าคลั่ง
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะหนีไปที่ใด เหล่าปีศาจอสูรก็ตามติดพวกเขาไม่ห่าง
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?”
มีคนโยนอาหารที่เหล่าปีศาจอสูรโปรดปรานทิ้งลงพื้น หวังจะสลัดพวกมันให้หลุดพ้น ทว่าเหล่าปีศาจอสูรกลับไม่แม้แต่จะชายตามอง ยังคงไล่ล่าพวกเขาอย่างไม่ลดละ
ปีศาจอสูรเหล่านี้ราวกับถูกบางสิ่งล่อลวง ดวงตาแดงก่ำทุกตัว เห็นได้ชัดว่าไม่กลืนกินพวกเขาให้สิ้นซากก็ไม่ยอมเลิกรา
“เป็นหญ้าล่ออสูร! ไป๋อิงพูดถูก! หร่วนซินโหรวให้หญ้าล่ออสูรแก่พวกเรา หญ้านั่นเป็นตัวล่อปีศาจอสูรมา!”
ไม่รู้ว่าใครพลันตะโกนขึ้นมา
ชั่วขณะนั้น หนังศีรษะของทุกคนก็ชาวาบ
หรือว่าพวกเขาจะได้หญ้าล่ออสูรมาจริง ๆ? พวกมันถึงได้ดึงดูดปีศาจอสูรมากมายขนาดนี้มาได้?
“ต้องใช่แน่ มิฉะนั้นปีศาจอสูรขั้นสูงมากมายเช่นนี้คงไม่ปรากฏตรงทางเข้าการทดสอบหรอก!”
“เช่นนั้นไป๋อิงก็เป็นฝ่ายถูก! ที่หร่วนซินโหรวพูดล้วนผิดทั้งสิ้น หญ้าวิญญาณที่นางให้พวกเราก็คือหญ้าล่ออสูร!”
“เป็นไปไม่ได้!” หร่วนซินโหรวตะโกนใส่ทุกคน นางไม่เชื่อเรื่องหญ้าล่ออสูรอะไรนั่นเลย นางไม่เคยได้ยินว่ามีสิ่งเช่นนี้มาก่อน
เป็นไปไม่ได้ที่ไป๋อิงจะรู้ แต่นางกลับไม่รู้!
“อย่าถูกไป๋อิงหลอก นี่เป็นเพียงฝูงอสูรบังเอิญผ่านมา ไม่เกี่ยวอะไรกับสมุนไพรที่ข้าให้พวกเจ้าเลย!”
หร่วนซินโหรวกัดฟันแน่น สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างหนัก นางหันไปมองฉินจื่อจินที่อยู่ข้างกาย หวังให้เขาช่วยพูดแทนนาง