ขณะนี้ เสียงเยาะเย้ยไป๋อิงดังซัดกระหน่ำราวคลื่นทะเล ระลอกแล้วระลอกเล่า ประสานเสียงกันไม่ขาดสาย
ฝูงชนจับกลุ่มกระซิบกระซาบ บ้างมีรอยยิ้มเย็นชาดูแคลน บ้างเผยสีหน้าเหลือเชื่อ สายตาเหล่านั้นกวาดมองไป๋อิงเป็นครั้งคราว เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและกังขา
ไป๋ตี๋ยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความลำพองใจ นางมองไปยังที่ไม่ไกลนัก ตรงนั้นคือคู่สามีภรรยาตระกูลไป๋ที่นางเพิ่งรีบร้อนเรียกตัวมา เมื่อเห็นทั้งสองมาถึง มุมปากของไป๋ตี๋ก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และภาคภูมิใจ นางคิดว่า ฉากอันน่าตื่นตาเช่นนี้ จะไม่ให้ “ท่านพ่อท่านแม่” ของนางได้เห็นกับตาได้อย่างไร? ต้องทำให้พวกเขารู้ให้ชัดว่าไป๋อิงเป็นคนเช่นไร ดังนั้น ทันทีที่หัวมู่เจี้ยนเริ่มเยาะเย้ยไป๋อิง นางก็รีบแจ้งข่าวแก่คู่สามีภรรยาตระกูลไป๋ทันที
เป็นไปตามคาด พอทั้งคู่มาถึงและเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าก็พลันย่ำแย่อย่างยิ่ง
คิ้วของไป๋อิงขมวดเข้าหากันจนเป็นรอยย่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและผิดหวัง เขาก้าวฉับ ๆ ไปหยุดตรงหน้าไป๋อิง ดวงตาเบิกกว้าง จ้องนางเขม็ง ก่อนกล่าวอย่างเจ็บปวดใจว่า
“ไป๋อิง เจ้าใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้เอาชนะเสี่ยวเฟิงได้อย่างไร! รู้หรือไม่ว่าการโกงระหว่างประลองเป็นการกระทำที่ไร้ยางอายเพียงใด? หรือเจ้ายังไร้เดียงสาคิดว่า การใช้วิธีเช่นนี้เอาชนะเสี่ยวเฟิงจนทำให้ทุกคนเข้าใจผิดว่าเจ้ามีฝีมือเหนือชั้น เป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจนัก? เมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่สนามรบจริงและเผชิญหน้ากับยอดฝีมือตัวจริง เจ้าก็จะรู้เองว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้โง่เขลาและอ่อนต่อโลกเพียงใด!”