บทที่ 417 การโต้กลับของไป๋อิง
ผู้คนในที่เกิดเหตุไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเรื่องราวจะพลิกผันกลายเป็นเช่นนี้
ก่อนหน้านี้ พวกเขาคิดว่าไป๋อิงกับผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดผู้นั้นคงเปิดฉากต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทว่าไป๋อิงกลับปลิดชีวิตผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดผู้นั้นได้ในกระบวนท่าเดียว ลงมือฉับไวเด็ดขาด ไม่เหลือร่องรอยให้ยืดเยื้อแม้แต่น้อย
ในใจของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง หากมีผู้ใดจำเกล็ดที่ไป๋อิงใช้สังหารผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดผู้นั้นได้ ความตื่นตะลึงคงพลันแปรเป็นความหวาดผวา
เพราะเกล็ดที่ไป๋อิงใช้ก็คือเกล็ดมังกรปกป้องหัวใจของผู้บำเพ็ญขั้นหลอมรวมกายที่พวกเขาพูดถึงนั่นเอง
เมื่อสหายของผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดเห็นเหตุการณ์ ต่างก็เดือดดาลขึ้นมาทันที พวกเขาสบตากัน เพียงชั่วพริบตา คนกลุ่มนั้นก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วประหนึ่งนายพรานที่ฝึกฝนมาอย่างดี ล้อมไป๋อิงไว้แน่นหนาจนไร้ช่องโหว่
“ไอ้คนไม่รู้จักที่ตาย! กล้าลงมือสังหารคนของหุบเขาจื่อเหยียน วันนี้เจ้าต้องชดใช้ด้วยเลือด!”
สิ้นเสียงนั้น กระบี่นับไม่ถ้วนที่ส่องประกายเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของพวกเขาในพริบตา
กระบี่เหล่านั้นลอยอยู่กลางอากาศ ใบกระบี่สั่นไหวเล็กน้อย ส่งเสียงหึ่ง ๆ เพียงชั่วพริบตา พวกมันก็ล้อมไป๋อิงไว้จนมิด ก่อเป็นตาข่ายกระบี่ที่แน่นหนาไร้ช่องโหว่
เหล่าผู้ชมรอบข้างเห็นภาพเช่นนี้ ต่างตกตะลึงจนแทบอ้าปากค้าง นี่คือไม้ตายของเจ็ดศิษย์หุบเขาจื่อเหยียน เมื่อใดที่ใช้กระบวนท่านี้ ที่ใดผ่านไปล้วนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก ผู้ที่ถูกหมายหัวไม่มีทางรอดชีวิต