ไป๋อิงหันไปทางแผ่นหลังของฉินหัวเจินเหริน แล้วซัดปราณเสวียนหวงก้อนหนึ่งเข้าใส่เขาทันที
เพื่อให้แน่ใจว่าฉินหัวเจินเหรินจะต้องตาย นางจึงซัดปราณเสวียนหวงออกไปมากกว่าที่เคยใช้กับผู้ใดก่อนหน้านี้
ชั่วพริบตา เถาวัลย์หนาทึบที่เต็มไปด้วยหนามแหลมราวกับถูกพลังลึกลับอันแข็งแกร่งชักนำให้พุ่งทะยาน วาดเส้นโค้งสีดำชวนขนลุกกลางอากาศ ก่อนพุ่งตรงเข้าหาปราณเสวียนหวงที่เปล่งประกายเจิดจ้าอย่างรวดเร็ว ราวกับฝูงหมาป่าหิวโหยที่โถมเข้าใส่เหยื่อ เป้าหมายชัดเจนและไร้ความปรานี
ฉินหัวเจินเหรินลนลานหยิบของวิเศษรูปพวงลูกปัดคริสตัลออกมา แล้วกระตุ้นมันในทันที
จากนั้นร่างของเขาก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยภายในชั่วพริบตา
ไป๋อิงขมวดคิ้วแน่น ทว่าไม่นานก็คลายออก
ฉินหัวเจินเหรินไม่รู้ว่าไป๋อิงมีความทรงจำจากชาติที่แล้วอยู่ นางพอจำได้เลือนรางว่าอาจารย์ของนางมีของวิเศษชิ้นหนึ่งซึ่งสามารถซ่อนร่างได้
กล่าวคือ ฉินหัวเจินเหรินไม่ได้หายไปเฉย ๆ ในตอนนี้ แต่ซ่อนตัวอยู่ต่างหาก
ในเมื่อเขายังอยู่ในบริเวณนี้ นางก็ย่อมฆ่าเขาได้!