ไป๋อิงตวาดเสียงหวาน พลางซัดปราณเสวียนหวงสายแล้วสายเล่าเข้าใส่เหล่าผู้บำเพ็ญ!
ไอ้สารเลวพวกนี้เห็นนางเป็นเพียงมดปลวก จะเหยียบย่ำอย่างไรก็ได้
อยากทุบตีก็ทุบ อยากฆ่าก็ฆ่า โลกนี้มีเรื่องดีเช่นนั้นเสียที่ไหน! บัดนี้นางจะฆ่าพวกมันให้หมด!
“ตายไปเสีย พวกสารเลว!”
ชายชราผู้นั้นกระอักเลือดออกมาไม่ขาดสาย เลือดสีแดงฉานพุ่งออกจากปากราวกับน้ำพุ สาดเป็นดอกโลหิตพร่างพรายบนพื้น แม้เขาจะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพซึ่งยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกบำเพ็ญเซียน ทั้งยังมีรากฐานลึกล้ำอยู่ในกาย ทว่าเมื่อเผชิญภัยคุกคามถึงตายที่ถาโถมมาอย่างกะทันหัน เขากลับดูอเนจอนาถยิ่งนัก
ใบหน้าของชายชราบิดเบี้ยว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาเร่งเร้าพลังวิญญาณทั้งหมดที่มี พยายามยื้อชีวิตอันริบหรี่ของตนไว้ท่ามกลางสถานการณ์สิ้นหวัง
เขาขยับเท้าอย่างยากลำบาก โล่คุ้มกันรอบกายสั่นคลอนแทบแตกภายใต้การโจมตีของเถาวัลย์ แสงบนโล่กะพริบวูบวาบ ขณะที่เขาคิดว่าตนกำลังจะพบหนทางรอด หลบหนีออกจากขอบเขตโจมตีของเถาวัลย์ได้ ใครจะคิดว่าไป๋อิงจะสะบัดมือ ซัดปราณเสวียนหวงสายหนึ่งเข้าใส่ร่างเขาโดยตรง
“อ๊าก!” พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง หนวดเถาวัลย์หนาใหญ่หลายเส้นก็พุ่งเข้าแทงชายชราดุจศรคม เขาไม่มีแม้แต่โอกาสหลบเลี่ยง หนวดเถาวัลย์ทะลวงอกอย่างไร้ปรานี ชายชราฟาดพัดระดับเซียนในมือลงใส่เถาวัลย์อย่างแรง ทว่ามันกลับม้วนพันพัดเอาไว้ ก่อนบีบรัดจนของวิเศษระดับเซียนที่เคยไร้เทียมทานในโลกภายนอกหักสะบั้นลงทันที
“เป็นไปได้อย่างไร?”
ชายชราเบิกตากว้าง เถาวัลย์อีกเส้นพุ่งแทงเข้ามา ทำให้บาดแผลบนร่างเขากว้างขึ้นกว่าเดิม