ฉินหัวเจินเหรินได้แต่เฝ้ามองปราณเสวียนหวงสายนั้นเกาะติดอยู่บนร่างของตน
ภาพลักษณ์ที่เคยแต่งกายเรียบร้อย ดูสง่างามน่าเลื่อมใส บัดนี้กลับกลายเป็นผมเผ้ายุ่งเหยิง อเนจอนาถจนสุดจะทน
ไม่เคยมีครั้งใดในชีวิตที่เขาตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้
“เจ้าคนชั่วช้า! ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง!”
ใบหน้าของฉินหัวเจินเหรินซีดเผือดราวกระดาษ หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลพรั่งพรูจากหน้าผาก ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่ออันตรายยิ่งนี้ เขาตัดสินใจเด็ดขาด กัดฟันใช้คำสาปโลหิตสละกาย ทันใดนั้น แสงเย็นวาบหนึ่งพลันแล่นผ่าน พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน ขาข้างหนึ่งของเขาขาดสะบั้น เลือดทะลักราวสายน้ำ พริบตาเดียวก็ย้อมพื้นดินใต้เท้าเป็นสีแดงฉาน
เขาฝืนทนความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับวิญญาณกำลังถูกฉีกกระชาก แล้วถ่ายเทพลังวิญญาณทั้งหมดเข้าสู่ของวิเศษเหินฟ้าที่อยู่เคียงข้างเขามาหลายปีอย่างบ้าคลั่ง ชั่วพริบตา แสงจากของวิเศษก็เจิดจ้าขึ้น เสียงหึ่ง ๆ ดังระงม ก่อนจะแปรเป็นลำแสงพร่างพราว พาฉินหัวเจินเหรินทะยานฝ่าห้วงเวหาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
ทว่าเถาวัลย์กลับพุ่งแทงเข้าหาเขาด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ
ทุกแห่งที่เถาวัลย์เคลื่อนผ่าน อากาศล้วนถูกฉีกเป็นรอยแยกมิติสีดำ ฉินหัวเจินเหรินเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา ได้แต่มองเถาวัลย์ที่พุ่งทะลวงอกของตนอย่างไร้ปรานี ราวกับหอกยาวคมกริบไร้เทียมทาน ความเย็นเยียบและความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา ร่างของเขาแข็งทื่อฉับพลัน ก่อนจะกระอักเลือดพุ่งออกจากปากเป็นสาย ราวกับลูกธนูโลหิตทะยานไปไกล