คำพูดของไป๋อิงไม่ต่างจากการตบหน้าเซียวอวี่หยางและตระกูลหลินอย่างแรง
สิ่งหนึ่งที่นางไม่เคยใส่ใจเลย หากก่อนหน้านี้ไม่จำเป็นต้องใช้หนังสือหมั้นไม้ไผ่เป็นกุญแจเปิดคลังลับของเซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียน นางคงไม่เก็บมันไว้ด้วยซ้ำ
เวลานี้ผู้คนที่มุงดูอยู่โดยรอบจึงคล้ายเพิ่งได้สติขึ้นมา
“จริงด้วย! ก่อนหน้านี้ไป๋อิงเคยบอกแล้วว่าจะคืนหนังสือหมั้น เป็นเซียวอวี่หยางจากสำนักต้าเยี่ยนที่ไม่แยกแยะถูกผิด บุกโจมตีนางเสียก่อน ไม่เปิดโอกาสให้ไป๋อิงหยิบหนังสือหมั้นออกมาเลยด้วยซ้ำ”
“นางเป็นฝ่ายโจมตีไป๋อิงเอง พอถูกไป๋อิงทำร้ายก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ? อีกฝ่ายบอกตั้งนานแล้วว่าจะคืน พวกเขาแค่รออยู่เฉย ๆ ก็พอ แต่กลับแย่งชิงกันเอง ทั้งที่เซียวอวี่หยางก็ไม่ใช่คู่มือของไป๋อิงด้วยซ้ำ ขายหน้าจริง ๆ! นางทำเสียราวกับหลินหย่วนเป็นของล้ำค่า ใครจะคิดว่าไป๋อิงไม่เคยใส่ใจหนังสือหมั้นฉบับนี้เลย!”
ถ้อยคำของผู้คนทำให้ใบหน้าของหลินหย่วนและเซียวอวี่หยางสลับซีดสลับแดง
เซียวอวี่หยางไม่อยากเชื่อเลยว่าไป๋อิงจะยื่นหนังสือหมั้นให้ง่ายดายเช่นนี้ ต้องเป็นเพราะไป๋อิงเห็นว่าจนหนทางแล้ว ถึงได้ทำปากแข็งอยู่ตรงนี้!
เซียวอวี่หยางเชิดหน้า ตะเบ็งเสียงว่า “หากไป๋อิงคิดจะคืนหนังสือหมั้นจริง เหตุใดก่อนหน้านี้ถึงไม่ยอมส่งคืน? ต้องรอจนถึงวันสุดท้ายทำไม? ก็เพราะนางตัดใจไม่ได้น่ะสิ ถึงได้หาเหตุผลมาเถียงอยู่ตรงนี้! ข้าว่านางยังอาลัยหลินหย่วน ทั้งยังอิจฉาที่ข้ากับหลินหย่วนคบหากันแล้ว!”