หวังเมี่ยวเมี่ยวแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง นางเกือบคิดไปแล้วว่าฟังผิด
นางกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงบนศีรษะออกทันที
เมื่อเห็นไป๋อิงยืนอยู่ตรงหน้าอย่างมีชีวิต น้ำตาของนางก็พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ไป๋อิง!”
ไป๋อิงมองหวังเมี่ยวเมี่ยวด้วยแววตาเจ็บปวดใจ ก่อนรีบเดินเข้าไปหาและช่วยเช็ดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา
“เมี่ยวเมี่ยว ข้ามาแล้ว เจ้าไม่ต้องแต่งงานอีกแล้ว”
หวังฉีก็เหินลงมาจากฟากฟ้า
หวังเมี่ยวเมี่ยวหันไปมองหวังฉี น้ำตาในดวงตายิ่งไหลทะลัก
“พี่ชาย”
หวังฉีรีบเดินไปหานาง แล้วดึงน้องสาวเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
“ขอโทษนะเมี่ยวเมี่ยว พี่มาช้าไป พี่จะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องทนทุกข์เช่นนี้อีกแล้ว”
ความคับแค้นที่หวังเมี่ยวเมี่ยวเก็บงำไว้พลันปะทุออกมาจนหมดสิ้น น้ำตาเม็ดโตไหลรินไม่ขาดสาย
“ฮือ ๆ...”
ในใจนางอัดอั้นจนยากจะบรรยาย นางไม่เคยคิดเลยว่าพอครอบครัวเกิดเรื่อง บิดาจะนึกถึงนางเป็นคนแรก
ตอนที่หวังหร่านรู้ว่าโม่เสวียนซางไม่ใช่คนดี นางร้องไห้อาละวาด ไม่ยอมแต่งงาน บิดาของนางกลับนึกถึงหวังเมี่ยวเมี่ยวเป็นคนแรก ให้ไปแต่งแทนพี่สาว
ก่อนหน้านี้ เมื่อคิดว่าโม่เสวียนซางร่ำรวย มีอำนาจ และมีพลังบำเพ็ญสูงส่ง พวกเขาก็แทบอยากจับหวังหร่านแต่งให้เขาโดยเร็ว
แต่พอรู้ว่าเขาชอบใช้พิษกับหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน พวกเขากลับนึกถึงหวังเมี่ยวเมี่ยวขึ้นมาทันที