ไป๋ตี๋ฟังคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่และบิดามารดา สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก
นางไม่เคยรู้สึกริษยาอย่างรุนแรงเท่าครั้งนี้มาก่อน ความรู้สึกนั้นคล้ายอสรพิษร้ายที่กำลังกัดกินหัวใจนางอย่างบ้าคลั่ง
นางจ้องมองไปยังทิศทางที่ไป๋อิงจากไปเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
ไป๋อิงอายุไล่เลี่ยกับนาง ทว่าชะตากลับแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ไป๋อิงยังเยาว์วัยก็สามารถฉายแสงต่อหน้าผู้คน เอาชนะปีศาจอสูรอันแข็งแกร่งได้อย่างง่ายดาย บัดนี้ยังเป็นที่ต้องตาของผู้อาวุโสใหญ่ อนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด
แล้วตัวนางเล่า? พรสวรรค์ธรรมดาสามัญ ไม่ว่าจะพยายามบำเพ็ญเพียรเพียงใด ก็ยากจะทะลวงคอขวด แม้แต่การบรรลุขั้นแก่นทองยังยากเย็นแสนเข็ญ
ผู้อาวุโสใหญ่เคยตัดสินอย่างไร้ปรานีว่า ชาตินี้นางอาจไม่มีวันบรรลุขั้นแก่นทองได้ คำพูดนั้นดุจหุบเหวลึกที่มิอาจข้ามขวาง ปิดตายอนาคตของนางอย่างสิ้นเชิง
“ไป๋อิงนังสารเลวนั่น เหตุใดถึงมีชะตาดีเช่นนี้!” ไป๋ตี๋สบถด่าในใจด้วยความเคียดแค้น ฟันขบกันจนดังกรอด สีหน้าเพราะโทสะบิดเบี้ยวเล็กน้อย
ไป๋อิงเกิดมาก็เป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของตระกูลไป๋ ส่วนนางเป็นเพียงเด็กที่ถูกรับมาเลี้ยง แม้ปกติจะว่านอนสอนง่ายและรู้ความเพียงใด ก็ยังรู้สึกว่าตนต่ำต้อยกว่าผู้อื่นอยู่เสมอ
ที่นางยิ่งยอมรับได้ยากคือ พรสวรรค์ของไป๋อิงยังโดดเด่นถึงเพียงนี้ ยิ่งทำให้ไฟริษยาในใจลุกโชนขึ้น
ไป๋ตี๋มองแผ่นหลังของไป๋อิงที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม