คำพูดของไป๋อิงทำให้บรรยากาศในที่นั้นตึงเครียดขึ้นมาทันที
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” คนตระกูลฮวาพากันโวยวายเสียงดังใส่ไป๋อิงทันที
มารดาของหัวมู่เจี้ยนยิ่งเดือดดาลจนตัวสั่น กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ นางไม่พูดพร่ำทำเพลง พลันปลดปล่อยแรงกดดันจากขั้นทารกแรกกำเนิดออกมาโดยไม่เก็บงำแม้แต่น้อย แรงกดดันนั้นดุจคลื่นสีดำเชี่ยวกรากโถมทะลักเข้ามา หมายจะบดขยี้ไป๋อิงให้สิ้นซาก
เมื่อแรงกดดันจากขั้นทารกแรกกำเนิดของนางแผ่ออกมา ผู้บำเพ็ญทั่วไปที่อยู่ในเหตุการณ์ก็พลอยรับเคราะห์ไปด้วย ใบหน้าของแต่ละคนซีดเผือดราวกระดาษ หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลพรั่งพรูจากหน้าผาก ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
ดวงตาของนางจับจ้องไป๋อิงเขม็งราวอสรพิษ แรงกดดันเปี่ยมจิตสังหารสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ไป๋อิงตรง ๆ ประหนึ่งสายฟ้าสีดำ
นางต้องการให้ไป๋อิงคุกเข่าขอขมาต่อหน้าแรงกดดันนี้ เพื่อชดใช้ความผิดที่ทำต่อลูกชายของนาง
ทว่าเรื่องที่คาดไม่ถึงอย่างยิ่งก็คือ หลังจากปล่อยแรงกดดันออกไป ไป๋อิงกลับยืนอยู่ที่เดิมอย่างมั่นคง ไม่แสดงปฏิกิริยาแม้แต่น้อย นางเพียงมองมารดาของหัวมู่เจี้ยนอย่างเฉยเมย แววตาเผยความดูแคลนอยู่เล็กน้อย
เหล่าผู้บำเพ็ญตระกูลไป๋ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นเช่นนั้น ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าไป๋อิงจะไม่รู้จักกาลเทศะถึงเพียงนี้
พวกเขาพยายามคิดหาทางช่วยแก้ต่างให้ไป๋อิงอย่างสุดกำลัง หวังคลี่คลายสถานการณ์ แต่นางกลับเอ่ยถ้อยคำแข็งกร้าวเช่นนี้ต่อหน้าคนตระกูลฮวา