ไม่!
“พวกเจ้าอย่าพูดอีกเลย!”
ไป๋ตี๋ยกมือปิดหูแน่น ก่อนกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ในหัวของนางมีแต่ภาพตนเองในอดีต ไม่ว่าจะบำเพ็ญอย่างไรก็ไม่อาจพัฒนาขึ้นได้
พรสวรรค์เดิมของนางย่ำแย่อย่างยิ่ง ต่อให้นางทุ่มเทความพยายามมากเพียงใด ก็ไม่อาจพัฒนาขึ้นได้แม้แต่น้อย
หลังได้รากวิญญาณของไป๋อิงมา ในที่สุดนางก็มีทุกสิ่งทุกอย่างที่ครอบครองอยู่ในตอนนี้
ความฝันที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ไกลเกินเอื้อม บัดนี้กลับอยู่ใกล้แค่เอื้อม สิ่งที่นางเฝ้าปรารถนาล้วนกำลังกวักมือเรียกนางอย่างอบอุ่น
ราวกับนางมองเห็นตนเองยืนอยู่บนจุดสูงสุดของแผ่นดินหลิงชวน ได้รับความเคารพและเสียงโห่ร้องยินดีจากผู้คน!
เดิมที...
ขอเพียงผ่านวันนี้ไปได้อย่างราบรื่น นางก็จะทะยานขึ้นสู่ฟ้า มีชื่อเสียงโด่งดัง กลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์ของแผ่นดินหลิงชวนอย่างไร้ข้อกังขา!
แต่เหตุใดไป๋อิงสารเลวนั่นถึงไม่ยอมตายดี ๆ!
สารเลว
ไปตายซะ!
เมื่อได้ยินคนเหล่านั้นเรียกนางว่า “หัวขโมย” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าของไป๋ตี๋ก็ซีดเผือดราวกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายโงนเงนเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้
ราวกับนางเสียสติไปโดยสิ้นเชิง นางกรีดร้องเสียงดังราวคนคลุ้มคลั่ง “รากวิญญาณนี้เป็นของข้า! เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหล! ไป๋อิงใส่ร้ายข้า!”
เสียงของนางแหลมสูงและโศกเศร้า ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์อึกทึก กลับยิ่งฟังดูโดดเด่นผิดปกติ
ไป๋ตี๋จ้องกลุ่มคนรอบข้างที่กำลังชี้มือชี้ไม้มาทางนางด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนตะโกนใส่ฝูงชนอย่างบ้าคลั่งจนเสียงแหบพร่า “พวกเจ้าอย่าไปฟังนางพูดจาเหลวไหล รากวิญญาณนี้เป็นของข้ามาแต่แรก! นางพูดเหลวไหล นางกำลังใส่ร้ายข้า!”