ปีศาจอสูรรูปร่างดุร้ายนับไม่ถ้วนอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวคม ก่อนพุ่งเข้ากัดร่างของคนเหล่านั้นอย่างรุนแรง เขี้ยวแหลมทะลวงผิวหนังในพริบตา ฉีกกระชากเนื้อหนังออกมาเป็นชิ้นใหญ่
ที่แห่งนี้บัดนี้ไม่ต่างจากขุมนรกบนดิน เสียงด่าทอและเสียงร้องไห้ระคนกัน ราวกับคมศัสตราแหลมคมที่ดังออกมาจากปากของเหล่าผู้บำเพ็ญแห่งสำนักเฮ่ออวิ๋นซึ่งกำลังตื่นตระหนกไม่เป็นส่ำ
“ช่วยด้วย ข้ายังไม่อยากตาย!”
เหล่าผู้บำเพ็ญหนุ่มสาวต่างมีสีหน้าหวาดผวา น้ำตาผสมกับโลหิตไหลเป็นทางบนใบหน้า ทิ้งร่องรอยบิดเบี้ยวไว้ทีละสาย พวกเขากรีดร้องจนเสียงแหบแห้ง ในเสียงนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยพวกเราที... ฮือ ๆ ๆ...”
ผู้บำเพ็ญหญิงคนหนึ่งทรุดกายลงกับพื้น ร่างของสหายข้างกายถูกปีศาจอสูรฉีกกระชากจนแหลกเหลว นางกุมศีรษะทั้งสองมือ ร่ำไห้ปานใจจะขาด เสียงร้องนั้นราวกับเป็นเสียงคร่ำครวญสิ้นหวังที่ดังออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณ
แววแห่งความหวังริบหรี่ปรากฏในดวงตาของพวกเขา ราวกับคนใกล้จมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้าย ต่างเฝ้าหวังว่าครั้งนี้ปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นเช่นเดียวกับคราวก่อน
ทว่าครั้งนี้จะไม่มีร่างบอบบางร่างนั้นก้าวออกมาขวางหน้าพวกเขาเพียงลำพังอีกแล้ว ไม่มีผู้ใดพลิกสถานการณ์ด้วยกำลังของตน ช่วยทุกคนให้พ้นจากทางตันซึ่งอันตรายราวกับอยู่ในปากเสือได้อีก
ความสิ้นหวังที่แท้จริงประหนึ่งความมืดมิดข้นคลั่กเข้าปกคลุมพวกเขาโดยสมบูรณ์ จนแทบหายใจไม่ออก...