กลางท้องฟ้า ผู้บำเพ็ญหลายคนจากสำนักอื่นได้เห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและหวาดกลัว พวกเขาสบตากันอย่างลนลาน ก่อนเหินตรงไปยังทิศทางที่ไป๋อิงอยู่ เดิมทีพวกเขาได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากทางนี้จึงเข้ามาตรวจดู แต่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบภาพอันน่าสลดเช่นนี้
เมื่อคนเหล่านี้กลับมาถึงกลุ่มใหญ่ ก็ยังคงขวัญผวา สีหน้าตื่นตระหนก หอบหายใจอย่างหนัก พวกเขาเดินไปตรงหน้าหลิงอวี่ แล้วเอ่ยเสียงสั่นว่า “ศิษย์พี่หลิงอวี่ เลือดของหวังชิวสือหลอมรวมกับโอสถล่อสัตว์จริง ๆ ตอนนี้ปีศาจอสูรจำนวนมากล้อมคนของสำนักเฮ่ออวิ๋นไว้หมดแล้ว”
“สวรรค์! แล้วจะทำอย่างไรดี? พวกเราควรไปช่วยพวกเขาหรือไม่?” ในกลุ่มคน สตรีผู้บำเพ็ญหลายคนที่มีไมตรีกับผู้บำเพ็ญสำนักเฮ่ออวิ๋น เมื่อได้ยินว่าคนของสำนักเฮ่ออวิ๋นถูกขังอยู่ จึงเอ่ยถามอย่างร้อนใจ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
คนอื่น ๆ ได้ยินเช่นนั้นต่างมีสีหน้าลังเล คนหนึ่งขมวดคิ้วแล้วกล่าวช้า ๆ ว่า “ใช่ว่าพวกเราไม่อยากช่วย แต่ด้วยกำลังเพียงเท่านี้ จะช่วยได้อย่างไร? อีกอย่างไป๋อิงยังพักฟื้นอยู่ ยังฟื้นคืนสภาพไม่เต็มที่ ต่อให้จะช่วย อย่างน้อยก็ต้องรอให้ไป๋อิงพักฟื้นจนกลับมาเป็นปกติก่อนค่อยว่ากัน” คนเหล่านั้นได้ยินแล้วก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่แล้ว ไป๋อิงยังฟื้นตัวไม่เต็มที่เลย”
“เฮ้อ ไม่รู้จริง ๆ ว่านางจะพักฟื้นเสร็จเมื่อไร ชวนให้ร้อนใจเสียจริง”