ทันทีที่เยี่ยเยี่ยนจินเอ่ยเงื่อนไขออกมา ผู้บำเพ็ญจำนวนมากในที่นั้นต่างรู้สึกว่าเงื่อนไขของเขาโหดร้ายเกินไป
แต่เมื่อเทียบกับอายุขัยของไป๋อิงที่เหลือไม่ถึงสองเดือนในตอนนี้ การได้มีชีวิตอยู่ต่อไปอีกเป็นร้อยปี แม้จะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ก็ถือว่าดีไม่น้อยแล้ว
ทุกคนแทบจะคิดว่าไป๋อิงต้องตอบตกลงอย่างแน่นอน
แม้แต่หลินหย่วนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลก็เดินเข้าไปหาไป๋อิง
ทันทีที่มาถึงงานชุมนุมผู้มีพรสวรรค์ หลินหย่วนก็เริ่มตามหาร่องรอยของไป๋อิงแล้ว
เมื่อเห็นนางในเวลานี้ เขาก็เดินเข้าไปกล่าวว่า “ที่จริงการมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ดีไม่น้อย แม้จะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา แต่ได้อยู่ต่ออีกเป็นร้อยปีก็นับว่าไม่เลว”
ทว่าไป๋อิงกลับยกมุมปากขึ้นยิ้มเย็นชา ก่อนเอ่ยกับเยี่ยเยี่ยนจินตรง ๆ ว่า “ขออภัย ข้าไม่สนใจข้อเสนอของเจ้า”
สีหน้าของเยี่ยเยี่ยนจินพลันหม่นคล้ำลง เขาคิดว่าตนมีน้ำใจยื่นเงื่อนไขเช่นนี้ให้ไป๋อิง นางย่อมต้องรีบตอบตกลงอย่างไม่รอช้า
ไม่คิดว่านางจะไม่รู้จักรับน้ำใจ กลับเลือกดื่มสุราลงทัณฑ์แทนสุราคารวะ
หลินหย่วนเองก็ขมวดคิ้วแน่น
เขาไม่คิดเลยว่าไป๋อิงยังคงอาลัยอาวรณ์พลังของผู้บำเพ็ญ ทั้งที่มาถึงขั้นนี้แล้ว นางยังเพ้อฝันอย่างไม่สมจริง หรือคิดว่าตนจะเอาชนะคำสาปมารจิตได้กัน?
อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงอย่างนางเลย ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าขั้นหลอมสุญตา หากต้องคำสาปมารจิตนี้ก็มีแต่ต้องตายสถานเดียว