ไป๋อิงเห็นของวิเศษที่เยี่ยเยี่ยนจินนำออกมา ก็ชะงักงันไปทั้งร่าง เห็นได้ชัดว่ามันเหมือนกับของวิเศษที่ฉินหัวเจินเหรินนำออกมาก่อนหน้านี้ทุกประการ
ไป๋อิงกระจ่างใจ ของสิ่งนี้ต้องเป็นฉินหัวเจินเหรินมอบให้พวกเขาแน่
สำนักเสวียนหยางร่วมมือกับคนกลุ่มนั้นจากสำนักฮวาหยางแล้ว
ผู้ที่เข้าร่วมงานชุมนุมยอดอัจฉริยะร้อยปีได้มีเพียงศิษย์รุ่นเยาว์ และในหมู่คนรุ่นใหม่ของสำนักฮวาหยาง ไม่มีใครมีระดับบำเพ็ญสูงกว่าไป๋อิงเลย ไม่ว่าคิดอย่างไรก็ไม่มีทางอาศัยพวกเขาสังหารไป๋อิงได้
ดังนั้นพวกเขาจึงคิดร่วมมือกับสำนักอื่น
แววตาของไป๋อิงเย็นเยียบ ความเกลียดชังที่มีต่อสำนักฮวาหยางยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอีกส่วน
สำนักเสวียนหยางแข็งแกร่งกว่าสำนักฮวาหยางมาก ของวิเศษที่กระตุ้นมารจิตใจซึ่งพวกเขานำออกมาได้ย่อมร้ายกาจกว่าก่อนหน้านี้ด้วย
เยี่ยเยี่ยนจินผู้นี้เห็นได้ชัดว่ามาเตรียมการไว้แล้ว!
ดวงตาของไป๋อิงหรี่ลงทันที เยี่ยเยี่ยนจินนึกว่านางจะต่อสู้กับตนอีกสักยก แต่กลับคิดไม่ถึงว่านางไม่มีความคิดจะเสียเวลาอยู่ที่นี่กับเขา
โอสถวิญญาณที่ไป๋อิงต้องการขาดเพียงตัวยาสุดท้าย ขอเพียงหาเจอ นางก็จะถอนคำสาปมารจิตได้ ถึงตอนนั้น ต่อให้ของวิเศษมารจิตนี้ร้ายกาจเพียงใด ก็ไม่อาจข่มนางได้แม้แต่น้อย!
ไป๋อิงไม่ลังเลแม้ชั่วขณะ ย่างเท้าแผ่วเบา ชายแขนเสื้อพลิ้วไหว ร่างพลันหมุนกายอย่างรวดเร็ว เงาแผ่นหลังที่จากไปดุจสายฟ้าสีขาว นางเร่งทะยานไปตามทิศทางบนแผนที่ที่เซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนตั้งใจทิ้งไว้ให้นางก่อนหน้านี้ โดยอาศัยพลังเซียนที่พลุ่งพล่านใต้ฝ่าเท้า