นี่มันเรื่องอันใดกัน?
สีหน้าของโม่เสวียนซางพลันมืดครึ้มลง
เขากัดฟัน ก่อนเริ่มเป่าขลุ่ยกู่อีกครั้ง สั่งให้พวกมันรุมกัดไป๋อิงจนตาย
ทว่าไม่ว่าพิษร้ายจะกรูกันเข้ามามากเพียงใด พวกมันล้วนหยุดอยู่ห่างจากไป๋อิงหนึ่งจั้ง
ไม่ว่าเขาจะเป่าอย่างไรก็ไร้ผล!
ไป๋อิงหัวเราะแผ่วเบา «นี่หรือฝีมือขลุ่ยกู่ของตระกูลโม่? ช่างเป็นเพียงกลเม็ดต่ำช้านัก แม้แต่เข้าใกล้ข้าก็ยังไม่กล้า»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โม่เสวียนซางก็โกรธจนแทบกัดฟันแตก
เขาไม่เคยพบเห็นเรื่องประหลาดเช่นนี้มาก่อน เหตุใดขลุ่ยกู่จึงไร้ผลไปได้?
เขารีบกัดปลายลิ้นจนเลือดหยดหนึ่งร่วงลงบนขลุ่ยกู่
ทันใดนั้น ตะขาบขนาดมหึมาตัวหนึ่งก็คลานออกมาจากขลุ่ยกู่ ร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วนในพริบตา
ไป๋อิงกวาดตามองตะขาบตั้งแต่หัวจรดหาง ทั่วร่างของมันดำสนิท เพียงมองก็รู้ว่ามีพิษร้ายเพียงใด
«เจ้าใช้เลือดปลายลิ้นล่อราชันกู่ออกจากขลุ่ยกู่อย่างนั้นหรือ?»
ที่ขลุ่ยกู่สามารถดึงดูดสัตว์พิษจำนวนมากมาได้ ก็เพราะราชันกู่ตัวนี้
เมื่อราชันกู่คลานออกจากขลุ่ยกู่ พลังของมันจะเพิ่มขึ้นกว่าเดิมสิบเท่า ทว่าหลังจากนั้นก็จะอ่อนแอลงสิบเท่าเช่นกัน
สีหน้าของโม่เสวียนซางซีดขาวอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าเลือดปลายลิ้นหยดนั้นส่งผลต่อเขาไม่น้อย