ในวันวาน การได้รับเลือกจากสำนักเซียนให้เป็นศิษย์จดทะเบียน นับเป็นวาสนาใหญ่หลวงสำหรับปุถุชน แม้เพียงมีชื่อเป็นศิษย์ ก็เพียงพอให้ตระกูลสามัญรุ่งโรจน์สืบไปหลายชั่วคน เดินวางอำนาจทั่วเมืองได้ หากโชคดีได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ ยิ่งถือเป็นเกียรติใหญ่หลวงที่นำความรุ่งโรจน์มาสู่วงศ์ตระกูล ฐานะของทั้งตระกูลจะสูงส่งขึ้นตามไปด้วย แม้แต่ราชวงศ์ยังต้องให้ความเกรงใจ
ทว่าบัดนี้ สถานะ “ศิษย์อย่างเป็นทางการ” ที่ผู้คนเคยแหงนหน้ามอง กลับถูกสำนักใหญ่ทั้งหลายดูแคลนว่าไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเซี่ยชิงไต้!
“ศิษย์อย่างเป็นทางการหรือ? มีคุณสมบัติพอคู่ควรกับเซียนธิดาเซี่ยด้วยหรือ?!”
“สำนักเสวียนเทียนของพวกเจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเกินไปแล้ว!”
“พรสวรรค์เช่นเซียนธิดาเซี่ย สมควรได้รับตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักข้าโดยตรง!”
……
เซี่ยหมิงเต๋อถูกฝูงชนเบียดไปอยู่ด้านนอกสุด เขาเขย่งปลายเท้าสุดกำลัง หวังจะเข้าไปใกล้ ทว่ากลับถูกผู้บำเพ็ญหลายคนผลักออกอย่างไม่ไว้หน้า เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว เกือบหงายหลังลงพื้น แต่ไม่กล้าปริปากบ่นแม้สักคำ—คนเหล่านี้ล้วนเป็นบุคคลจากสำนักเซียนที่ปกติเขาไม่มีแม้แต่โอกาสได้แหงนหน้ามอง!