เซี่ยหมิงเต๋อทรุดนั่งลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลรินจากหน้าผาก เขาจ้องเงาร่างสีขาวกลางลานประลองเขม็ง เบิกตากว้าง ราวกับต้องการสลักภาพตรงหน้าให้ฝังลึกลงในกระดูก
“นี่... เป็นไปได้อย่างไร...”
เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ความ มือหนึ่งคว้าคอเสื้อคนรับใช้ข้างกายไว้ เล็บจิกลงบนผ้าจนลึก
“นาง... สังหารเซียนผู้อาวุโสขั้นหยวนอิงตอนปลายได้จริงหรือ?”
คนรับใช้จากตระกูลเซี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก “นาย... นายท่าน คุณหนูใหญ่ชนะแล้วจริง ๆ ขอรับ...”
“แต่อวี่เวยบอกชัด ๆ ว่านางยังเข้าสู่หนทางบำเพ็ญไม่ได้ด้วยซ้ำ!” เซี่ยหมิงเต๋อคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “นางชนะได้อย่างไรกัน!”
“เป็นไปได้อย่างไร?”
“เป็นไปได้อย่างไรกัน!”
ความเสียใจอันมิอาจบรรยายได้ดุจงูพิษกัดกินหัวใจของเซี่ยหมิงเต๋อ
หลายปีมานี้ เขาทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อประจบเซียนผู้อาวุโสเหล่านั้น ของล้ำค่าที่มอบให้ก็นับไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่าในบ้านของตนจะมีคนเช่นนี้อยู่!
หากตอนนั้นเขาปฏิบัติต่อเซี่ยชิงไต้ให้ดีกว่านี้ หากไม่ปฏิเสธนาง หากไม่ตัดขาดความสัมพันธ์กับนางต่อหน้าผู้คนมากมาย...
เช่นนั้นตอนนี้...
เซี่ยหมิงเต๋อจ้องเงาร่างบนเวทีเขม็ง เสียใจจนแทบขาดใจ!
ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาดุจกระแสน้ำ
เขานึกถึงดวงตาเปี่ยมความคาดหวังของเซี่ยชิงไต้ ตอนที่เพิ่งรับนางกลับเข้าตระกูลเซี่ย นึกถึงสีหน้าผิดหวังเจ็บปวดของนาง หลังจากเขารังเกียจและไม่ยอมรับว่านางเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของตน นึกถึงครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขากับฮูหยินเมินเฉยบุตรสาวแท้ ๆ คนนี้เพราะอวี่เวย...
ยิ่งนึกถึงตอนก่อนเซี่ยชิงไต้ขึ้นประลอง เขากลับรีบร้อนประกาศตัดขาดกับนางต่อหน้าทุกคน!
สวรรค์!