ไป๋อิงค่อย ๆ เปิดจดหมายตรงหน้า พลางกวาดตามองข้อความที่เขียนอยู่บนนั้น แล้วรู้สึกคลื่นเหียนขึ้นมาในใจ
ที่จริงเซียวอวี้ไม่ได้รีบร้อนเขียนอะไรทำนองว่าตนชอบไป๋อิง เพราะเขาเองก็รู้ดีว่าก่อนหน้านี้ได้สร้างบาดแผลให้ไป๋อิงมากเพียงใด หากจู่ ๆ เขียนสารภาพรักขึ้นมา ไป๋อิงย่อมต้องสงสัยแน่
ดังนั้นเขาจึงเขียนเพียงว่าอยากขอโทษไป๋อิง จากนั้นก็เขียนต่อว่าเขาพบมังกรวารีครามตัวหนึ่งซึ่งกำลังจะกลายร่างเป็นมังกร จึงถามไป๋อิงว่าสนใจไปฆ่ามันด้วยกันหรือไม่
ไป๋อิงต้องบำเพ็ญให้ถึงขั้นทารกแรกกำเนิดจึงจะต้องใช้น้ำไขกระดูกมังกร แม้ตอนนี้นางจะได้มาหนึ่งขวดแล้ว แต่สำหรับนางยังไม่เพียงพอ ของอย่างน้ำไขกระดูกมังกรย่อมมีมากเท่าไรก็ยิ่งดี
เซียวอวี้เตรียมตัวมาอย่างดีจริง ๆ เขารู้ดีว่าขอเพียงเขาเขียนคำว่า ‘น้ำไขกระดูกมังกร’ ลงไป ไป๋อิงก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
ไป๋อิงมองคำว่าน้ำไขกระดูกมังกรบนจดหมาย แววเย็นเยียบพลันวาบผ่านดวงตา
นางปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ และเดิมทีก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธ นางยังต้องคืนความประสงค์ร้ายทั้งหมดของเจ้าหมอนั่นให้เขาเสียด้วย!
ไป๋อิงถือจดหมายไว้ในมือ จากนั้นเพลิงวิญญาณกลุ่มหนึ่งก็ผุดขึ้นจากฝ่ามือ เผาจดหมายจนมอดไหม้ไม่เหลือชิ้นดี
นางมองเถ้าถ่านที่เหลือจากจดหมาย แล้วโยนมันออกไปนอกห้อง
แม้แต่เถ้าถ่านพวกนี้ก็ยังทำให้นางรู้สึกสะอิดสะเอียน
เมื่อลงมือเสร็จ นางก็คว้ากระบี่แล้วเดินออกไปนอกประตู
แต่ไม่คิดว่าพอเดินถึงหน้าห้อง ก็จะพบหวังเมี่ยวเมี่ยวที่รีบร้อนมาถึง