หากเซียวอวี้ตายด้วยน้ำมือมังกรเขียวตนนี้ได้จริง ไป๋อิงย่อมไม่ลงมือช่วยแน่
แต่บนตัวเขาต้องพกยันต์ทดแทนชีวิตติดมาด้วยแน่ ต่อให้ตอนนี้ตายไป ก็แค่เสียยันต์ไปหนึ่งแผ่นเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าคนโง่นี่ดันแหวกหญ้าให้งูตื่นเสียแล้ว ชวนให้โมโหจริง ๆ
เซียวอวี้ตั้งใจจะสำแดงอานุภาพต่อหน้าไป๋อิง เขาจึงจงใจแผ่แรงกดดันของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองออกมา
กระบี่ในมือแทงตรงไปยังจุดอ่อนใต้คางของมังกรเขียว
ร่างของเขาว่องไวดุจสายฟ้า พุ่งทะยานไปในอากาศอย่างรวดเร็ว กระบี่ในมือเปล่งประกายเย็นเยียบ ประหนึ่งแฝงพลังที่มุ่งหน้าไปโดยไม่หวั่นเกรงสิ่งใด
ทว่าเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงที่สุดก็คือ ในชั่วขณะที่กระบี่กำลังจะแตะถูกกายมังกรอย่างชัดเจน พลังมหาศาลสายหนึ่งกลับพุ่งเข้าโจมตีเขาโดยไร้สัญญาณเตือน พลังนั้นถาโถมดั่งคลื่นยักษ์ แผ่แรงกดดันที่ไม่อาจต้านทาน ราวกับเป็นพลังลึกลับจากบรรพกาล เขารู้สึกเพียงแรงปะทะอันรุนแรงพุ่งเข้าหา จนร่างเสียสมดุลในพริบตา
พลังนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่ง แข็งแกร่งจนเขาหลบไม่ทัน เขาทำได้เพียงตกตะลึงอยู่ในใจ ก่อนจะถูกพลังสายนั้นซัดเข้าอย่างจัง
ร่างของเขาลอยละลิ่วออกไปดุจว่าวขาดสาย ก่อนกระแทกพื้นอย่างหนัก
ในชั่วขณะนั้น มังกรเขียวก็พบตำแหน่งของเขา ดวงตามังกรขนาดใหญ่คู่นั้นลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ มันคำรามกึกก้องสะเทือนฟ้า แล้วพุ่งตรงเข้าหาเขาด้วยความเกรี้ยวกราด
ร่างมหึมาพัดพาลมคลั่งไปด้วย ต้นไม้ใบหญ้าตลอดทางลู่เอนไปคนละทิศละทาง มันรวดเร็วปานสายฟ้า เพียงพริบตาก็ย่นระยะห่างระหว่างกันเข้ามา