ฮูหยินเซี่ยทรุดนั่งอยู่บนพื้น ชุดอาภรณ์หรูหราปนเปื้อนฝุ่นดิน นางเงยหน้ามองใบหน้าของไป๋อิงที่คล้ายคลึงกับตนอย่างยิ่ง น้ำตาพร่ามัวบดบังทัศนวิสัย ดวงตาคู่นั้นซึ่งครั้งหนึ่งเคยจับจ้องนางด้วยความคาดหวังเสมอ บัดนี้เหลือเพียงความเย็นเยียบเสียดกระดูก
“ชิงไต้...” เสียงของนางแหบพร่าจนแทบไม่เป็นคำ นิ้วมือขยำสาบเสื้อโดยไม่รู้ตัว “แม่รู้แล้วว่าผิด... รู้แล้วจริง ๆ...” ทุกคำราวกับถูกบีบเค้นออกมาจากอก พร้อมความเสียใจแสนสาหัส
ภาพมากมายวาบผ่านห้วงความคิด ผ้าเช็ดหน้าปักลายที่ชิงไต้ยื่นให้อย่างหวาดหวั่นถูกนางโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี ยามชิงไต้มีไข้สูงไม่ยอมลด นางกลับกำลังเลือกของขวัญวันเกิดให้อวี่เวย และที่เจ็บปวดที่สุดคือคืนฝนพรำคืนนั้น นางตำหนิชิงไต้ที่บาดเจ็บไปทั้งตัวด้วยปากตนเอง บอกว่าอย่าทำให้น้องสาวไม่พอใจ...
“ฮือ ๆ ๆ... ขอโทษนะชิงไต้... แม่จะรักเจ้าไปตลอดชีวิต จะชดเชยให้เจ้า...” นางยื่นมือออกไปอย่างสั่นเทา วาดภาพอนาคตอันงดงามในจินตนาการ “แม่จะตัดชุดที่งดงามที่สุดให้เจ้า จัดงานวันเกิดที่ดีที่สุดในใต้หล้าให้เจ้า และมอบทุกสิ่งที่ดีที่สุดในโลกให้เจ้า...” ระหว่างเอ่ยถ้อยคำ นางราวกับเห็นชิงไต้สวมอาภรณ์แพรพรรณงดงาม เผยรอยยิ้มอยู่ในห้องหอที่นางประดับตกแต่งอย่างประณีต
นางจะมอบความรักของมารดาทั้งหมดที่ไม่เคยให้แก่เซี่ยชิงไต้...