ฮูหยินเซี่ยจ้องภาพในกระจกเฉียนคุนอย่างเหม่อลอย ปลายนิ้วสั่นระริก แทบจะประคองกรอบกระจกไว้ไม่อยู่
ผิวกระจกพลิ้วไหวราวระลอกคลื่น ทว่าภาพที่สะท้อนออกมากลับเสมือนคมมีดที่แทงทะลุหัวใจของนาง
นางคิดมาตลอดว่าอวี่เวยของนางเพียงเอาแต่ใจเป็นครั้งคราว เพียงเพราะกลัวว่าจะสูญเสียความรักจากบิดามารดา จึงใช้กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ กับเซี่ยชิงไต้ นางเคยให้อภัยครั้งแล้วครั้งเล่า คอยปกปิดให้ อีกทั้งยังเคยลงโทษชิงไต้เพราะเรื่องนี้ด้วยซ้ำ นางยังเคยเตือนชิงไต้ว่า ต่อให้นางกลับมาแล้ว อวี่เวยก็ยังเป็นคุณหนูแห่งตระกูลเซี่ยตลอดไป......
แต่บัดนี้ ทุกสิ่งในกระจกเฉียนคุนได้ทำลายภาพฝันของนางจนสิ้น
ในกระจก เซี่ยอวี่เวยกำลังหารือกับบิดาผู้ให้กำเนิดเรื่องสังหารเซี่ยชิงไต้......
“เรื่องนี้คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?” ชายผู้นั้นถูมือ น้ำเสียงเจือแววหยั่งเชิงอยู่หลายส่วน
มุมปากของเซี่ยอวี่เวยยกขึ้นเล็กน้อย แววดูแคลนวูบผ่านดวงตา “จะมีปัญหาอะไรได้? ต่อให้สามีภรรยาคู่นั้นแห่งตระกูลเซี่ยจับได้ พวกเขาก็ไม่โทษข้าหรอก” นางลูบปิ่นมุกข้างขมับเบา ๆ ปิ่นนั้นเป็นของขวัญที่ฮูหยินเซี่ยเพิ่งมอบให้นางเมื่อเดือนก่อน “พวกเขารักข้าจนแทบจะประคองไว้บนฝ่ามือ ต่อให้ข้าทำอะไรลงไปจริง ๆ พวกเขาก็มีแต่จะคิดว่าเป็นความผิดของชิงไต้”
ชายผู้นั้นได้ยินก็หัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะหยาบกระด้างบาดหู “นั่นสิ! คนตระกูลเซี่ยสองคนนั้นโง่ราวกับคนเขลา เลี้ยงดูลูกสาวของข้าอย่างดีถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่รู้เลยว่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองกำลังทนทุกข์อยู่ในมือพวกเรา!” เขาหรี่ตา น้ำเสียงเย็นเยียบ “ต่อให้เจ้าฆ่าเซี่ยชิงไต้ตอนนี้ พวกเขาก็จับไม่ได้หรอก พอเรื่องสำเร็จ ครอบครัวเราสามคนก็จะได้อยู่พร้อมหน้ากันในจวนเซี่ย!”