ไป๋อิงไม่คิดว่าจะได้พบหลินหย่วนที่นี่ นางขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “ข้ามาที่นี่แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
สีหน้าของหลินหย่วนพลันเย็นชาลง เขาคิดว่าไป๋อิงยังคงมีใจให้ตน จึงไม่ยอมเอาแผ่นไผ่สัญญาออกมา
ในใจเขาดูแคลนนางอยู่บ้าง แต่ขณะเดียวกันก็แอบลำพองใจ
หากไป๋อิงไม่ได้ถูกคำสาปมารจิต เขาคงยินดีกลับไปคบหากับนางอีกครั้ง
น่าเสียดายที่ตอนนี้นางเป็นคนใกล้ตายไปแล้ว เขาจึงไม่มีทางได้อยู่กับนางอีก นางยังเข้าหาเขาในเวลาเช่นนี้ ย่อมทำให้ผู้คนรู้สึกรังเกียจ
ในตอนนั้นเอง คนหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับหลินหย่วนอีกหลายคนก็เดินเข้ามา
“พี่หย่วน นี่ใครหรือ?”
ผู้พูดคือสหายของหลินหย่วน ลู่หราน ทั้งยังเป็นเหลนของลู่ป๋อหย่วน ผู้ที่ไป๋อิงจะมารักษาในวันนี้
หลินหย่วนไม่อยากให้คนเหล่านี้รู้ความสัมพันธ์ระหว่างตนกับไป๋อิง จึงเพียงแนะนำสั้น ๆ ว่า “นางคือไป๋อิงแห่งสำนักหลิงเซียว”
สหายของหลินหย่วนเหล่านี้ไม่รู้เรื่องราวในจงโจว ทั้งยังไม่เคยได้ยินชื่อไป๋อิงมาก่อน พวกเขาคิดว่านางมาชมสมบัติที่ตระกูลลู่นำออกจัดแสดง
ตระกูลลู่ไม่ได้แพร่งพรายเรื่องที่บรรพชนของตนล้มป่วยออกไป เพราะกลัวว่าศัตรูคู่อาฆาตจะล่วงรู้เรื่องใหญ่เช่นนี้ จึงอาศัยข้ออ้างว่าจัดงานเชิญคนจากสำนักต่าง ๆ มาชมสมบัติชิ้นใหม่ ลอบเชิญหมอหลายคนให้มาดูอาการ
หมอเหล่านั้นปะปนอยู่ในหมู่แขก ย่อมไม่ดึงดูดความสนใจของศัตรูคู่อาฆาต คนที่รู้เรื่องนี้มีไม่มาก แม้แต่ลู่หรานซึ่งเป็นคนสายตรงก็ยังไม่รู้