คนของตระกูลหลินพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ในจังหวะนั้นเอง อู๋หานซงกับฟางจิ้งอวี่ที่ก่อนหน้านี้ไป๋อิงรักษาจนหายดีก็เดินออกมาเช่นกัน
ชั่วพริบตา แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของขั้นแปรเทพพลันแผ่ทะลักออกจากร่างพวกเขาราวคลื่นยักษ์โหมซัด เข้าโถมกดกลุ่มคนของตระกูลหลินอย่างมืดฟ้ามัวดิน แรงกดดันนั้นแทบจะจับต้องได้ ประหนึ่งภูเขาสูงตระหง่านลูกหนึ่งทับลงบนร่างทุกคนอย่างหนักหน่วง คนของตระกูลหลินรู้สึกราวกับถูกเข็มเหล็กนับไม่ถ้วนทิ่มแทงไปทั่วร่าง ทุกอณูผิวหนังเจ็บปวดแสนสาหัส ขาทั้งสองข้างสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ ถึงขั้นยืนไม่มั่นคง
อู๋หานซงมีสีหน้ามืดครึ้มจนแทบมีหยดน้ำหยดลงมาได้ สายตาคมกริบราวสายฟ้ากวาดมองคนของตระกูลหลินอย่างเย็นชา ก่อนกล่าวเสียงเย็นว่า “ไป๋อิงบอกชัดเจนแล้วว่าจะมอบแผ่นไม้ไผ่ให้พวกเจ้า พวกเจ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือ? กลับไปรอแต่โดยดีเสียก็สิ้นเรื่อง ยังกล้ามาก่อเรื่องที่นี่อีกหรือ? ช่างรนหาที่ตายนัก!” เสียงของเขาดังก้องอยู่ข้างหูทุกคนราวฟ้าร้อง ทุกถ้อยคำเปี่ยมด้วยโทสะและอำนาจ
กล่าวจบ เขาก็สะบัดมืออย่างแรง ท่วงท่านั้นแฝงพลังประหนึ่งพลิกภูผาคว่ำสมุทร ชั่วพริบตา พลังมหาศาลพลันพวยพุ่งออกจากมือของเขา กวาดคนของตระกูลหลินกระเด็นออกไปอย่างรุนแรงราวลมคลั่งพัดใบไม้ร่วง
คนของตระกูลหลินกลุ่มนี้ ผู้ที่มีระดับบำเพ็ญสูงสุดก็อยู่เพียงขั้นทารกแรกกำเนิดเท่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าอู๋หานซงแห่งขั้นแปรเทพ พวกเขาก็อ่อนแอไม่ต่างจากมดปลวก