“พี่ใหญ่!”
เหล่าผู้อาวุโสที่อยู่โดยรอบเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปประคองผู้อาวุโสใหญ่ให้ลุกขึ้น
พวกเขารีบโคจรพลัง ถ่ายทอดพลังวิญญาณของตนให้ผู้อาวุโสใหญ่
เมื่อเห็นผู้อาวุโสใหญ่ลืมตาขึ้น พวกเขาก็รีบถามอย่างร้อนใจว่า “พี่ใหญ่เป็นอะไรไป? เห็นอะไรหรือ?”
“ใช่แล้ว! พี่ใหญ่ ตกลงเกิดอะไรขึ้น?”
ทว่าผู้อาวุโสใหญ่เพียงลืมตาจ้องคนกลุ่มนี้ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ไม่เอ่ยสักคำ
“พี่ใหญ่!”
ผู้อาวุโสรองคว้าต้นแขนทั้งสองข้างของผู้อาวุโสใหญ่ เขย่าร่างเขาพลางร้องเรียก “ท่านเป็นอะไรไป?”
ผู้อาวุโสใหญ่ยังคงจ้องเขาอย่างเหม่อลอย
จนกระทั่งโจวอิ่งที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาเดินมาหยุดตรงหน้าผู้อาวุโสใหญ่ แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “ผู้อาวุโสใหญ่... อิงเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง?”
ความรู้สึกที่โจวอิ่งมีต่อไป๋อิงซับซ้อนยิ่งนัก นางไม่ชอบที่ไป๋อิงโหดเหี้ยมกับไป๋ตี๋ แต่ก็สงสารที่ไป๋อิงควักรากวิญญาณของตนเองออกมา
หากต่อไปไป๋อิงไม่มีรากวิญญาณ นางจะทำอย่างไรดี?
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ผู้อาวุโสใหญ่กับคนอื่น ๆ ยังบอกว่าไป๋อิงจะต้องตาย...
โจวอิ่งไม่เคยคิดเลยว่าไป๋อิงจะตาย
หลังไป๋อิงกลับมา นางก็ไม่เคยมีเวลาทำความเข้าใจไป๋อิง นางคิดอยู่เสมอว่ายังมีเวลาอีกมาก รอจัดการเรื่องของเสี่ยวตี๋เรียบร้อยแล้ว ค่อยไปใส่ใจไป๋อิงก็ยังไม่สาย
ใครจะคิดว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้
ยามนี้โจวอิ่งได้แต่หวังว่าไป๋อิงจะรอด ขอเพียงนางยังมีชีวิตอยู่ก็พอ