คำพูดของไป๋อิงทำให้คนไม่กี่คนตรงหน้าพิโรธจนแทบคลุ้มคลั่ง
สารเลวเอ๊ย! อุตส่าห์วางแผนพาพวกเขามาที่นี่ ก็เพื่อจะฆ่าพวกเขาให้ตายทั้งหมด!
ไม่ว่าจะโอสถวิเศษหรือของวิเศษ ล้วนเป็นสิ่งที่จะเอาชีวิตพวกเขาทั้งนั้น
ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง!
ตั้งแต่แรก พวกเขาก็ตกหลุมพรางที่ไป๋อิงวางแผนไว้อย่างแยบยล ถูกนางปั่นหัวจนอยู่ในกำมือ
“หญิงแพศยา รีบพาพวกเราออกไปเดี๋ยวนี้! ไม่เช่นนั้น ข้าจะฆ่าเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!”
ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมสุญตาตะโกนเสียงดัง ใบหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม ดวงตาเบิกกว้างราวกับมีไฟลุกโชน จ้องไป๋อิงเขม็ง แทบอยากฉีกนางเป็นชิ้น ๆ แล้วกลืนลงท้อง
ทุกคนต่างรู้ดีว่าไป๋อิงต้องรู้วิธีออกไปแน่ ดูจากท่าทางสงบนิ่งของนางแล้ว คงเคยมาที่นี่มาก่อน และเพราะเหตุนี้จึงรู้ดีว่าที่แห่งนี้ซุกซ่อนอันตรายถึงชีวิตไว้
ทว่าไป๋อิงเพียงมองตอบพวกเขาอย่างเย็นชา ไม่มีทีท่าว่าจะพาพวกเขาออกไปแม้แต่น้อย
“นอกถ้ำ ข้าย่อมสู้พวกเจ้าไม่ไหว พวกเจ้าขยับนิ้วก้อยเพียงนิดก็เอาชีวิตข้าได้ง่ายดาย แต่ตอนนี้เล่า? ดูสภาพตัวเองสิ ร่างกายถูกไอชั่วร้ายที่นี่กัดกร่อนจนกระดูกโผล่ แต่ละคนมีสภาพไม่ต่างจากคนก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิง ข้าจะต้องกลัวพวกเจ้าไปไย?”
พอได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของทุกคนก็ยิ่งบิดเบี้ยว
“เจ้าสัตว์เดรัจฉาน จิตใจชั่วช้าเช่นนี้ได้อย่างไร! วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!”
ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมสุญตาคนหนึ่งเดือดดาลจนสุดขีด พลันยื่นมือออกไป หมายเรียกของวิเศษของตนออกมา ตั้งใจใช้สมบัติวิเศษอันทรงพลังผนึกไป๋อิงไว้ในพริบตา