ไป๋อิงส่ายหน้าอย่างจนใจ แววขบขันวูบผ่านดวงตา นางค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น ปลายนิ้วเรียวงามแตะลงกลางอากาศเบา ๆ
"ตูม!"
ชั่วพริบตา แรงกดดันอันยิ่งใหญ่ดุจห้วงลึกพลันระเบิดออก! ถ้ำพำนักสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง โคมผลึกวิญญาณบนผนังหินแตกกระจายต่อเนื่อง เศษผลึกเล็กละเอียดร่วงหล่นพร่างพรูราวเกล็ดหิมะ พื้นดินเริ่มแตกร้าว รอยแยกแผ่ขยายเป็นใยแมงมุมจากจุดที่ไป๋อิงยืนอยู่
"นี่...นี่มัน..." ประมุขสำนักหลิงอิ่นผุดลุกขึ้นทันที เก้าอี้หยกดำด้านหลังระเบิดเป็นผุยผงดังเพล้ง ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ดวงตาขุ่นเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
ประมุขสำนักหลิงเซียวเซถอยหลังไปหลายก้าว จนแผ่นหลังชนกำแพงหินเย็นเฉียบ จึงพอทรงตัวได้
"ไม่...เป็นไปไม่ได้..." ผู้อาวุโสผมขาวคนหนึ่งพึมพำ ไม้ปัดฝุ่นในมือหักดังกร๊อบเป็นสองท่อน ขาทั้งสองพลันอ่อนแรง เขาทรุดลงนั่งกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยฉายแววตื่นตะลึง
กระบี่ประจำกายของมู่หรงจิ่นร่วงลงพื้นดังเคร้ง เขาจ้องไป๋อิงเขม็ง มือทั้งสองที่ปกติมั่นคงกลับสั่นน้อย ๆ ลูกกระเดือกขยับอยู่หลายครั้ง ทว่าไม่อาจเอื้อนเอ่ยแม้แต่คำเดียว
เหล่าศิษย์ที่มีระดับบำเพ็ญต่ำหลายคนถึงกับหมอบกราบลงกับพื้น หน้าผากแนบพื้นเย็นเฉียบ ไม่อาจแม้แต่จะเงยหน้า พวกเขารู้สึกราวกับมีภูเขาใหญ่กดทับอก ทุกครั้งที่หายใจล้วนยากลำบากผิดปกติ