เสียงของมังกรฉือหลงตนนี้แหลมสูงบาดหู ก้องสะท้อนไปทั่วสนามรบที่อบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือด เหล่ามังกรฉือหลงที่เริ่มหวั่นไหวอยู่บ้าง เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความหวาดกลัวในดวงตาก็ค่อย ๆ เลือนหาย ถูกแทนที่ด้วยความดุร้ายและความละโมบ พวกมันขยับร่างอย่างเชื่องช้า ก่อนตั้งท่าโจมตีอีกครั้ง แรงกดดันในอากาศพลันเข้มข้นขึ้น
สีหน้าของเหล่าผู้บำเพ็ญพลันย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง พวกเขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมพอคาดเดาแผนการของไป๋อิงได้อยู่บ้าง เดิมทีนางคิดจะฉวยโอกาสโจมตีรวดเดียว ใช้วิธีการอันแข็งกร้าวเชือดไก่ให้ลิงดู จนปีศาจอสูรเหล่านี้หวาดกลัวและหนีเตลิดไป
แต่ตอนนี้กลับมีมังกรฉือหลงในฝูงเดนทรยศนี้มองแผนของไป๋อิงออก ความเข้าใจนี้ประหนึ่งน้ำเย็นถังหนึ่งที่สาดรดลงมา ทำให้พวกเขาสิ้นหวังจนหมดใจ รู้สึกเพียงว่าคราวนี้คงหนีเคราะห์ไม่พ้น
ความยินดีสุดขีดและความเศร้าโศกอย่างหนักถาโถมสลับกันในใจ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่งบีบขยำหัวใจของพวกเขาตามอำเภอใจ จนแทบหายใจไม่ออกด้วยความทรมาน
ทว่าเหล่าผู้คนยังไม่ทันได้จมดิ่งอยู่ในความสิ้นหวังนานนัก เสียงเย็นเยียบของไป๋อิงก็ดังขึ้นฉับพลัน “ใครบอกว่าข้าหมดแรงจะสู้แล้ว?”