“นี่... นี่...” แส้ปัดฝุ่นในมือผู้อาวุโสคนหนึ่งร่วงลงพื้นดัง “แปะ” ทว่าเขากลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
บนใบหน้าอันชราภาพ ริ้วรอยทุกเส้นสั่นระริก
เหล่าศิษย์หนุ่มสาวยิ่งตะลึงจนตาค้าง บ้างขยี้ตาอย่างแรง บ้างหยิกต้นขาตัวเองสุดแรง ขณะที่บางคนได้แต่ยืนโง่งมอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน
ในหัวของพวกเขามีเพียงความคิดเดียว: เป็นไปไม่ได้!
รูม่านตาของเว่ยจี้หดตัวอย่างรุนแรง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ทว่ากลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่น้อย
มรรคจิตของเขาสั่นสะเทือนอย่างหนักในชั่วขณะนั้น นั่นคือการโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญขั้นหลอมสุญญตาครึ่งก้าวเชียวนะ!
แม้แต่ “ตราประทับเสวียนเทียน” สมบัติล้ำค่าประจำสำนักเสวียนเทียนของพวกเขา หากอยู่ใต้การโจมตีเช่นนี้ก็ต้องแหลกสลายเป็นผุยผงแน่นอน สตรีที่ดูบอบบางผู้นี้จะเป็นไปได้อย่างไร...
“ท่าน... ท่านอาจารย์...” ศิษย์คนหนึ่งดึงชายแขนเสื้อผู้อาวุโสข้างกายด้วยเสียงสั่นเครือ “นี่เกิดขึ้นจริงหรือขอรับ?”
ผู้อาวุโสไม่ได้ตอบ เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังสงสัยว่าสิ่งที่เห็นเป็นเรื่องจริงหรือไม่
ขั้นหลอมสุญญตาครึ่งก้าวหมายถึงสิ่งใด? นั่นคือการดำรงอยู่ที่สัมผัสถึงกฎแห่งฟ้าดินได้แล้ว!
ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของโลกบำเพ็ญเซียน ไม่เคยมีใครได้ยินว่าผู้ใดสามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญขั้นหลอมสุญญตาครึ่งก้าวด้วยพลังระดับหยวนอิงโดยไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย!
ใจกลางสมรภูมิ ร่างของไป๋อิงยังคงสะอาดผุดผ่อง ไร้ฝุ่นธุลี
ชายแขนเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ของนางทิ้งตัวลงอย่างสงบนิ่ง ไร้รอยยับแม้แต่น้อย ราวกับการโจมตีทำลายฟ้าดินเมื่อครู่เป็นเพียงสายลมอ่อนในฤดูใบไม้ผลิ