“คุณหนู...” สาวใช้ตัวน้อยเอ่ยเสียงหวาดหวั่น “ท่าน...ท่านจำอะไรไม่ได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ?”
ไป๋อิงส่ายหน้าเบา ๆ ทว่าในใจกลับคิดแผนได้แล้ว ในเมื่อระดับพลังถดถอยลงอย่างหนักชั่วคราว อีกทั้งยังเข้ามาแทนที่ตัวตนของเซี่ยชิงไต้ เช่นนั้นก็พักฟื้นอยู่ที่นี่ไปก่อน นอกจากจะได้รักษาตัวแล้ว ยังหลบสายตาของบรรพชนฮวาหยางได้ด้วย...
“ข้าจำอะไรไม่ได้จริง ๆ” นางพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง “เจ้าชื่ออะไร เล่าเรื่องของข้าให้ฟังได้หรือไม่?”
น้ำตาของสาวใช้ตัวน้อยพรั่งพรูออกมาทันที “บ่าวชื่อเสี่ยวเถาเจ้าค่ะ...คุณหนูลืมแม้กระทั่งเสี่ยวเถาแล้วหรือเจ้าคะ?” นางเช็ดน้ำตา ก่อนรีบกล่าวต่อ “แต่ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ! ท่านหมอบอกว่า คุณหนูตกจากหน้าผา รอดชีวิตมาได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว...ความทรงจำย่อมค่อย ๆ ฟื้นคืนมาได้เจ้าค่ะ...”
ไป๋อิง—หรือควรเรียกว่า “เซี่ยชิงไต้” ในตอนนี้—พยักหน้าเล็กน้อย นางมองแสงตะวันที่สาดเข้ามานอกหน้าต่าง แล้วลอบให้คำสัตย์ในใจว่า เมี่ยวเมี่ยว รอข้าก่อน เมื่อฟื้นฟูพลังได้แล้ว ข้าจะกลับไปแก้แค้นให้เจ้าแน่นอน!
ไป๋อิงนั่งฟังเสี่ยวเถาเล่าเรื่องของเซี่ยชิงไต้เงียบ ๆ ถ้วยชาในมือเย็นชืดไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
ยิ่งเรื่องราวดำเนินต่อ คิ้วของนางก็ยิ่งขมวดแน่น
“คุณหนู...ชีวิตท่านช่างขมขื่นเหลือเกินเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถาปาดน้ำตาพลางกล่าว “ทั้งที่เป็นบุตรีคนโตตัวจริงของตระกูลเซี่ยแท้ ๆ กลับถูกหมอตำแยใจดำสับเปลี่ยนตัว...”
ที่แท้เซี่ยชิงไต้ควรได้เกิดมาเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ มีชีวิตสุขสบาย ทว่านับแต่ลืมตาดูโลก นางก็ถูกหมอตำแยลอบสับเปลี่ยนไปเสียแล้ว
หมอตำแยผู้นั้นรับเงินมา แล้วนำบุตรีร่างกายอ่อนแอเจ็บออด ๆ แอด ๆ ของครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านมาสับเปลี่ยนกับเซี่ยชิงไต้ ก่อนพานางกลับไปยังบ้านชาวนาที่ยากจน