เสี่ยวเถาเบิกตากว้าง จ้องบ่าวรับใช้ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ สองมือกำแน่นจนอกกระเพื่อมแรง
คุณหนูหมดสติไปนานถึงหนึ่งเดือนเต็ม! ตลอดช่วงเวลานั้น นายท่านกับฮูหยินไม่แม้แต่จะก้าวข้ามธรณีประตูมาเยี่ยมสักครั้ง บัดนี้คุณหนูเพิ่งฟื้นจากประตูนรกได้อย่างยากลำบาก พวกเขากลับยังอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูรองฝึกกระบี่อีกหรือ?
นิ้วของนางจิกฝ่ามือแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อ ทว่ากลับไม่รู้สึกเจ็บ นางหันไปมองคุณหนูที่นอนหน้าซีดอ่อนแรงอยู่บนเตียง ดวงตาพลันเอ่อคลอด้วยน้ำตา แต่ก็ฝืนกลั้นไว้ไม่ให้ไหลลงมา—นางกลัวว่าคุณหนูจะยิ่งเสียใจเมื่อเห็นเข้า
ทว่าไป๋อิงไม่มีเวลาสนใจเรื่องเหล่านี้เลย
นางไม่ใช่เซี่ยชิงไต้ตัวจริง ต่อให้เป็นนางเอง ในยามนี้ก็ไม่มีทางเสียใจเพราะความไร้น้ำใจเช่นนี้
ภายในทะเลสำนึก จี้หยกฟื้นฟูเปล่งประกายเรืองรอง พลังวิญญาณไหลหลั่งดุจสายน้ำเล็ก ๆ ค่อย ๆ ฟื้นฟูร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล ไป๋อิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความเจ็บปวดจากเส้นลมปราณที่ติดขัด ราวกับลำน้ำแห้งขอดพลันมีคลื่นเชี่ยวกรากไหลทะลัก ทุกอณูของร่างกายต่างส่งเสียงร้องประท้วงถึงความไม่สบาย
สิ่งเดียวที่ไป๋อิงคิดคือรีบบำเพ็ญให้เร็วขึ้น จากนั้นสืบหาสาเหตุการตายที่แท้จริงของเซี่ยชิงไต้ แล้วแก้แค้นให้นาง