ฉินหัวเจินเหรินไม่เคยคิดเลยว่าไป๋อิงจะกล้าชิงตัวหร่วนซินโหรวไปต่อหน้าต่อตาเขา
เมื่อนึกถึงเรื่องราวระหว่างไป๋อิงกับหร่วนซินโหรว สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความร้อนรน
“สารเลว! เจ้าสัตว์เดรัจฉาน! ปล่อยซินโหรวลงเดี๋ยวนี้!”
ฉินหัวเจินเหรินร้อนใจจนถึงขีดสุด เร่งความเร็วของร่มเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า
เขาต้องการใช้ร่มครอบไป๋อิงไว้โดยตรง พลางโจมตีนางไปด้วย ตะโกนใส่คนอื่นไปด้วยว่า “ลงมือสิ! จับนางไว้ให้ได้ ขอแค่จับนางไว้ชั่วครู่ ข้าก็ฆ่านางได้แล้ว!”
ไป๋อิงฟังคำพูดของฉินหัวเจินเหรินอย่างเย็นชา นางเคยคิดว่าตนเองคงเสียใจมาก
ชาติที่แล้ว ผู้ที่นางเคารพรักที่สุดก็คืออาจารย์ เมื่อเทียบกับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องแล้ว นางใส่ใจอาจารย์มากกว่า
เพราะในใจนาง อาจารย์เปรียบเสมือนบิดา
นางเป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยเห็นหน้าบิดามารดา เป็นอาจารย์ที่พานางกลับไป
นางจึงเปี่ยมด้วยความเคารพรักและสำนึกในบุญคุณต่ออาจารย์
ไม่ว่าจะมีสิ่งใด นางก็มักเป็นคนแรกที่นำไปมอบให้อาจารย์
แม้อาจารย์จะเอ่ยชมเพียงเบา ๆ นางก็สุขใจไปอีกนาน
ชาติที่แล้ว ยามคำสาปมารจิตถูกกระตุ้น ไป๋อิงแทบไม่อยากเชื่อ
เพราะบนเมล็ดพันธุ์มารจิตนั้นยังมีพลังวิญญาณของอาจารย์ฉินฮวาอยู่
อาจารย์ถึงกับคิดจะฆ่านาง!
จะเป็นไปได้อย่างไร?
เวลานั้น ไป๋อิงยังไม่ทันได้เสียใจด้วยซ้ำ ก็สิ้นชีวิตลงในคำสาปมารจิตเสียแล้ว