“อ๊าก—!!” เสียงกรีดร้องราวหัวใจแหลกสลายกรีดผ่านท้องฟ้ายามราตรี เซี่ยหมิงเต๋องอตัวอยู่บนพื้น ร่างกระตุกเกร็งราวสุนัขป่าที่กำลังจะสิ้นใจ
ไป๋อิงก้าวเข้าไปอย่างเชื่องช้า นางก้มมองชายผู้นั้นจากเบื้องบน แววตาเย็นชาไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย
“นับจากนี้ไป...”
“ฝุ่นคืนสู่ฝุ่น ดินคืนสู่ดิน”
“เซี่ยชิงไต้กับตระกูลเซี่ย...”
“ขาดกันโดยสิ้นเชิง”
เซี่ยหมิงเต๋อสั่นสะท้านทั้งร่าง เงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาขุ่นมัวของชายชราปรากฏความหวาดกลัวอย่างแท้จริงขึ้นในที่สุด เพิ่งตระหนักเอาตอนนี้เองว่าเขาไม่เคยรู้จักบุตรสาวคนนี้อย่างแท้จริงเลย
แม้รู้ว่านางสามารถสังหารผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงได้ แม้ได้เห็นกับตาว่านางทำให้เหล่าปีศาจหวาดเกรง แต่ลึกลงไปในใจ เขาก็ยังมองนางเป็นบุตรสาวอกตัญญูที่ตนจะทุบตีด่าทออย่างไรก็ได้ จนกระทั่งบัดนี้ เมื่อดวงตาไร้ความรู้สึกคู่นั้นทอดมองลงมา เขาจึงเข้าใจในที่สุดว่า—
ระหว่างพวกเขามีหุบเหวลึกกั้นขวางมานานแล้ว
หญิงสาวที่เคยเงียบงันทนรับคำดุด่านั้น อดกลั้นเพียงเพราะสายสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่เท่านั้น แต่บัดนี้...
สายตาที่นางมองเขาไม่ต่างจากมองก้อนหินข้างทาง
ไป๋อิงหมุนกายจากไป สายลมยามราตรีพัดชายอาภรณ์ของนางปลิวไสว ความปรารถนาที่จะแก้แค้นให้เซี่ยชิงไต้ได้ลุล่วงแล้ว บัดนี้เหลือเพียงซ่อมแซมความเสียหายสุดท้ายของร่างนี้ นางก็จะจากสถานที่วุ่นวายแห่งนี้ไปได้อย่างสิ้นเชิง